نوشته‌ها

بارگذاری در کوهنوردی؛ سبکی مرسوم یا مخصوص خودمان؟

⁠⁣.
نویسنده مسعود فرح بخش
یکی از روش‌های صعودهای زمستانی در ایران روش صعود با بارگذاری است، شما برخی از موادغذایی و تجهیزات صعودتان در زمستان را(بخوانید همه مواد غذایی و بخش بزرگی از تجهیزاتتان را) چند ماه قبل در پاییز و تابستان جایی در کوهستان دپو می‌کنید و در زمستان به آن می‌رسید و از آن‌ها استفاده می‌کنید اما سوال مهم اینجاست آیا این نوع سبک صعود در کوهنوردی روز دنیا هم انجام می‌شود؟ دو روش صعود در کوهنوردی جهان مرسوم است، روش اول که دنیا و جامعه کوهنوردی در صعودهای شاخص به آن توجه می‌کند یعنی سبک آلپی و سبکبار که با کمترین تجهیزات در کمترین زمان ممکن با کمترین پشتیبانی و نفرات انجام می‌شود و روش کپسوله که با امکانات بسیار زیاد با کمپ‌های متعدد در مدت طولانی انجام می‌شود اما در هیچ کدام از این دو روش بار و تجهیزاتی از قبل به قصد صعود در موعد مقرر در کوهستان دپو نمی‌شود.
سال‌ها قبلی به یک صعود زمستانی که جز صعودهای برتر داخل کشور شده بود انتقاد شد که نقاط دشوار مسیر را از قبل در پاییز و تابستان با طناب ثابت تسهیل کرده‌اند اما آیا بارگذاری نیز نوعی تسهیل صعود نیست؟ کوهنوردی فوتبال و والیبال نیست که قوانین مشخص داشته باشد اما چیزی به اسم رسم یا عرف کوهنوردی وجود دارد.
چند سال قبل کالین آبرادی طی ۵۹ روز به طور کامل از جنوبگان عبور کرد و بعد از یک قرن تلاش اولین نفری شد که این کار را انجام داد، اوبرادی تمام تجهیزات ۵۹ روزش را خودش حمل کرد، چند سال قبل تر هنری ورزلی در این راه جان خودش را هم از دست داد، ورزلی زمانی که به ۹۰ درجه جنوبی رسید حتی حاضر نشد وارد پایگاه‌های دائمی مستقر در آن نقطه شود و شب را درون چادرش خوابید چراکه عقیده داشت با این کار پیمایش او خدشه دار می‌شود و از ارزشش کاسته.
صعود زمستانی کاری سخت و دشوار است، اما آیا ما باید راه را برای خودمان تسهیل کنیم یا خودمان را برای صعود قوی‌تر؟ عرف کوهنوردی می‌گوید به هر روشی که صعود می‌کنید تمام بار و تجهیزات صعود شما باید در همان برنامه وارد منطقه شود و نه چند ماه قبل در شرایط ایده‌آل، مگر می‌شود ادعاهایی مثل “اولین صعود زمستانی” یا “صعود زمستانی” یک کوه را داشت ولی مقدمات مهم صعود را در فصلی غیر از زمستان انجام داد؟

استفاده از این مطلب فقط با ذکر لینک و نام وبسایت بام ایران مجاز است

ارنست شَکِلتون؛ پیشگام در عصر اکتشاف جنوبگان

نویسنده: مسعود فرح بخش

حدود یک قرن پیش مردی چهل ساله از سرزمین بریتانیا تصمیم به انجام کاری بسیار بزرگ و عجیب گرفت که تا قبل از او در فکر کسی هم خطور نکرده بود. سِر ارنست شکلتون مردی بود که در عصر اکتشاف قطبی در قطب جنوب برای رسیدن به جنوبگان تلاش کرد اما سرانجام رقابت را به روآل آموندسن نروژی باخت و نتوانست به عنوان اولین گروه به جنوبی ترین نقطه زمین برسد. شکلتون اما تصمیم به انجام یک ماجراجویی بزرگ گرفت، هدف او این بود: عبورکامل از قاره جنوبگان گرفت، کاری بزرگ و غیر قابل تصور در آن زمان، ورود از یک سمت قاره و خروج از سمت دیگر…

شکلتون چندماه در پی تدارک سفر و جذب نیروی انسانی و تامین هزینه های سفر شد. در سال ۱۹۱۴ شکلتون برای جذب نیروهای زبده یک آگهی در روزنامه به چاپ رساند که بعدها به یکی از معروف ترین آگهی های جذب نیروی کار در دنیا تبدیل شد:

یکی از معروف ترین آگهی های استخدام در طول تاریخ

“به مردانی نیاز است برای سفری مخاطره آمیز، مزد ناچیز، سرمای جانسوز، ماه های طولانی در ظلمات مطلق، خطرات دائمی. تردید در بازگشت، افتخار و قدردانی در صورت موفقیت “ارنست شکلتون”

۲۷ نفر خدمه با یک کشتی به اسم endurance یا پایداری بریتانیا را در ۱۹۱۴ درست در زمان اوایل جنگ جهانی اول به سمت جنوبگان ترک کرد. در ژانویه ۱۹۱۵ درست در جایی که کشتی آنها فقط ۱۶۰ کیلومتر تا رسیدن به لبه ی قاره جنوبگان فاصله داشت در توده یخ های شناور گیر می کند. آنها چند روز تلاش می کنند تا کشتی را از توده های یخ رها کنند اما موفق نمی شوند. سرانجام شکلتون تصمیم می گیرد باید ۷ ماه منتظر بمانند تا بهار برسد و با آب شدن یخ ها کشتی آنها نیز رها شود. آنها چند ماه در سرزمین یخ های جنوبی با کارهای ساده و ابتدایی سر می کنند مثل نواختن موسیقی، بازی با سگ ها یا بازی فوتبال بر روی یخ ها و… تا زمان بگذرد. در اواخر اکتبر ۱۹۱۵ فشار لایه های یخ که روی آب شناور بودند باعث می شود که دیواره کشتی در هم بشکند و آب کم کم وارد کشتی پایداری می شود. در ۲۱ نوامبر ۱۹۱۵ کشتی پایداری به طور کامل غرق می شود. قبل از غرق شدن گروه تجهیزات ضروری را از کشتی خارج می کند مانند قایق های نجات و سایر لوازم ضروری. آنها هیچ ارتباطی با دوردست ها نداشتند و تنها یک راه نجات برای آنها باقی مانده بود و آن حمل لوازم ضروری و قایق ها تا رسیدن به آب بود.

اعضای تیم شکلتون در جنوبگان

اعضای تیم شکلتون در جنوبگان

صفحه یخی که کشتی در آن گیر کرده بود در طی این مدت در حال چرخش بود و بعد از چندماه آنها از قاره جنوبگان دورتر شده بودند و به آبهای شمالی نزدیک تر. گروه فقط تجهیزات ضروری مانند کیسه خواب و پتو و مقداری غذا و قایق ها را آماده سفر می کند و بعد از چند هفته حمل این لوازم سرانجام آنها به جایی می رسند که امکان به آب انداختن قایق ها وجود داشت. در آوریل ۱۹۱۶ گروه شکلتون توانستند با سه قایق چوبی ۸ متری خود را به نزدیک ترین خشکی یعنی جزیره اِلِفنت برسانند اما این جزیره خشک و یخ زده کاملا خالی از سکنه بود و در مسیر هیچ ناوگان دریایی قرار نداشت. آنها باید تصمیمی جسورانه می گرفتند. شکلتون به همراه پنج نفر از افراد زبده گروه سوار بر یکی از قایق ها می شوند. برنامه این بود که گروه ۶ نفره به جزیره جورجیای جنوبی یعنی جایی که یک کمپ از شکارچیان نهنگ در آن قرار داشت برسند و سپس برای نجات سایر افراد که در جزیره الفنت بودند به آنها ملحق شوند. گروه ۶ نفره نجات در طی حدود دو هفته ۱۲۰۰ کیلومتر را با یک قایق چوبی بادبانی طی می کنند تا به جزیره جورجیای جنوبی برسند. این یکی از بزرگترین سفرهای دریایی تاریخ بشر بود که با یک قایق چوبی بادبانی انجام شد. طوفان و باد قایق آنها را به جایی از جزیره رساند که خالی از سکنه بود و ایستگاه شکارچیان درست در سمت دیگر جزیره قرار داشت. بنابراین آنها برای نجات باید باز هم تلاش می کردند. شکلتون به همراه دو نفر از خدمه طی ۳۶ ساعت کوهنوردی به وقفه از کوه ها و یخچال های بزرگ و بی نام جورجیای جنوبی عبور می کنند تا به سمت دیگر جزیره برسند و این گروه ۶ نفره نجات پیدا می کند. شکلتون برای نجات سایر اعضای گروهش در طی ۴ ماه سه بار برای رسیدن به جزیره الفنت تلاش می کند اما توده های یخ اجازه نزدیکی به جزیره الفنت را نمی دهد. سرانجام بعد از مکاتبات، دولت شیلی یک کشتی به گروه شکلتون قرض می دهد و چهار ماه بعد از تاریخی که گروه برای رسیدن نجات مقرر کرده بود، تیم شکلتون به جزیره الفنت می رسد و متوجه می شود که تمامی نفرات سالم هستند. نجات گروه شکلتون یکی از بزرگترین، طولانی ترین و عجیب ترین داستان های نجات و بقا در تاریخ است. این سومین تلاش شکلتون برای رسیدن به جنوبگان بود که باز هم مانند دو تلاش قبلی برای رسیدن به جنوبگان ناموفق بود. شکلتون یک بار دیگر در ۱۹۲۲ در ۴۸ سالگی تصمیم به سفر به جنوبگان می گیرد. بعد از رسیدن به جزیره جورجیای جنوبی اما ارنست شکلتون در اثر ایست قلبی فوت می کند و جسدش در خاک یخ زده جزیره در نزدیک ترین نقطه به جنوبگان برای همیشه آرام می گیرد.

منبع: ویکیپدیا، مستند endurance

 

“استفاده از این مطلب فقط با ذکر نام و لینک وبسایت بام ایران مجاز است”