نوشته‌ها

دوپینگ در کوهنوردی ایران و جهان


نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

⁠کوهنورد نامدار جهان دنیس اروبکو در صفحه شخصی خود نسبت به اتفاقات اخیر کوهنوردی در زمستان k2 و حضور کپسول‌های اکسیژن در این کوه واکنش جالبی نشان داد:

⁣”استفاده از اکسیژن یک دوپینگ پرقدرت است، من از برخورد نوعی رابطه جامعه با دوپینگ بسیار ناراحتم. در صورت استفاده ورزشکاران بوکس، اسکی، دوچرخه، دو و… از دوپینگ جامعه از آنها ابراز انزجار می‌کند و ورزشکاران را تحقیر اما در کوهنوردی افرادی تازه‌کار که از دوپینگ استفاده می‌کنند از دید جامعه قهرمان می‌شوند، من از این جابجایی واژه‌ها تعجب می‌کنم.

بنابراین در کوهنوردی مدرن، من به کوهنوردانی که از اکسیژن استفاده می‌کنند-در صورتیکه صعودشان را دستاورد ورزشی قلمداد کنند- احترام نمی‌گذارم. در اولین اکسپدیشن‌های حماسی از ۱۰۰ سال تا ۴۰ سال قبل اکسیژن گزینه مهمی بود و من هیچ مخالفتی با آن ندارم، اما زمان تغییر می‌کند. ما تجربه بیشتری در علم آموزش، آمادگی روانی و پیش بینی شرایط داریم. دنبال کردن و حمایت از ورزشکاران واقعی که بدون دوپینگ ورزش می‌کنند و صعودهایی سطح بالا انجام می‌دهند بسیار مهم است”

 

لازم به ذکر است که اروبکو هیچ گاه در صعودهایش از اکسیژن استفاده نکرده است و دو تلاش زمستانی بر روی k2 انجام داده است که صعود او تا ارتفاع ۷۸۰۰ متری کوه k2 در زمستان بالاترین ارتفاعی است که تاکنون کسی در زمستان این کوه به آن رسیده است

اما دوپینگ در کوهنوردی حرفه‌ای ایران چگونه است؟

کوه‌های ایران آنقدر مرتفع نیستند که نیازی به استفاده از اکسیژن داشته باشند اما مدل ایرانیزه شده دوپینگ در کوهنوردی ایران را می‌توان به بارگذاری، ثابت گذاری و دپوی لوازم و تجهیزات در فصول دیگر و صعود در فصلی دیگر(زمستان) اشاره کرد. مدلی که در کوهنوردی روز دنیا انجام نمی‌شود. جدای از بار فنی صعودها و توان بدنی صعودها (که حقیقتا بعضی انرژی بسیار زیادی می‌طلبند) اما این نیز نوعی دوپینگ است. صعود شاخص(اگر قرار به دستاورد ورزشی باشد) باید بدون بارگذاری و ثابت گذاری و دپوی هر وسیله‌ای مربوط به آن صعود از قبل باشد و هرچه نیاز است باید در حین همان برنامه تهیه شود و جز این اگر باشد نوعی دوپینگ یا تقلب است.

این سبک صعودهای ما فقط تحمیل زباله به محیط کوهستان است و در تقریبا اکثر موارد هیچ موقع زباله از کوه خارج نمیشود و فقط اگر لوازم قیمتی که از قبل در کوه گذاشته شده است در فصول دیگر خارج می‌شود

“استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام و لینک وبسایت بام ایران مجاز است”

اولین صعود زمستانی اورست

نویسنده: مسعود فرح بخش

در یادبود صعود تاریخی کریستف ویلیچکی و لزک سیچی در فصل زمستان به بام دنیا

صعود به یک کوه هشت هزار متری چالشی بزرگ است اما صعود به این کوه در فصل زمستان چالشی به مراتب بزرگ تر است. ترکیب سرمای زمستان با تمام سختی های موجود در صعودهای هشت هزاری نیاز به عزمی بلند و شجاعتی مثال زدنی و توانی بالاتر از حد معمول بشر دارد.
کوه های هیمالیا با اینکه میلیون ها سال قبل پدیدار شدند اما نقشه برداری آن ها تا قبل از قرن نوزدهم انجام نشد و تلاش برای صعود به آن ها از اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست شکلی جدی به خود گرفت. پیشرفت تکنولوژی و افزایش مهارت های کوهنوردی نهایتا در دهه پنجاه میلادی به بار نشست و اولین کوه هشت هزاری تاریخ یعنی آناپورنا با موفقیت صعود شد. در طی دو دهه کشورهای مختلف با افتخار پرچمشان را بر بلندای قلل جهان به اهتزاز در آوردند اما شرایط داخلی و خسته از جنگ جهانی دوم در کشور لهستان اجازه نمی داد که آن ها جایی بیشتر از کوهستان تاترا درون کشوران کوهنوردی کنند. تاترا برای مردان لهستانی پنجره ای بود به سمت موفقیت در همالیا چرا که سر انجام در دهه هفتاد آنها موفق شدند که پا را از تاترا فراتر بگذارند و افق های جدیدی به رویشان باز شد. در سال ۱۹۷۳ طی یک سفر اکتشافی و اکسپدیشن ملی مردانی سرسخت از لهستان به رهبری پدر مکتب هیمالیانوردی لهستان، آندری زاوادا موفق به صعود زمستانی کوه ۷۶۹۰ متری نوشاخ در رشته کوه هندوکش در افغانستان شدند. اولین اکسپدیشن رسمی زمستانی در کوه های مرتفع و بالاترین ارتفاعی در دنیا که مردانی در زمستان موفق به قدم گذاشتن بر روی آن شدند. آنها سرمست از این پیروزی در سال بعد چالشی بزرگ تر را برای خود رقم زدند و در زمستان راهی لوتسه شدند. مردان لهستانی به رهبری آندری زاوادای بزرگ در زمستان ۱۹۷۴ تا ارتفاع ۸۲۰۰ متری کوه لوتسه صعود و به جهانیان اثبات کردند که حتی در زمستان می شود به ارتفاعی بالاتر از ۸۰۰۰ متر نیز صعود کرد. آنها در آن برنامه حتی تمایل به صعود اورست را نیز داشتند که با مخالفت دولت نپال روبرو شد. مخالفتی که تا سال ۱۹۷۹ پابرجا بود تا اینکه در یک اکسپدیشن بزرگ و ملی دیگر این مردان یخی به سرپرستی آندری زاوادا راهی اورست، بام دنیا شدند. در ۱۷ فوریه ۱۹۸۰ درساعت ۲:۴۰ به وقت محلی پیامی توسط کریستف ویلیچکی به کمپ اصلی اورست مخابره شد
” ما روی قله هستیم” و این چنین بود که جنگجویان یخی لهستانی نامشان در تاریخ کوهنوردی جهان جاودانه شد…

صعود زمستانی به اورست، اولین صعود زمستانی یک کوه هشت هزار متری و بالاترین ارتفاعی بود که مردانی در زمستان بر آن گام گذاشتند…

عکس: لزک سیچی و کریستف ویلیچکی در جشن صعود درون کمپ اصلی اورست بعد از اولین صعود زمستانی تاریخ این کوه

جنگجویان یخی (کلیک کنید)
https://t.me/iran5610/570

رهبر جنگجویان یخی (کلیک کنید)
https://t.me/iran5610/827

صعود زمستانی به k2؛ شاید وقتی دیگر (کلیک کنید)
https://t.me/iran5610/955

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام و لینک وبسایت بام ایران مجاز است