نوشته‌ها

مرگ در کوهستان مقدس نیست؛ تراژدی است


نویسنده: مسعود فرح بخش

چرا فرهنگ “صعود به هر قیمتی” و “مردن در کوهستان” در کوهنوردی ما وارونه تعریف شده است؟ شاید یکی از دلایلش عجز و ناتوانی در انجام صعودهای شاخص و انجام صعودهایی با کیفیت جهانی و در سطح کوهنوردان تراز اول دنیا باشد. سطح کوهنوردی ما به دلایل گوناگون به هیچ عنوان قابل مقایسه با کوهنوردی روز جهان نیست و از همین جهت شاید مردن در کوهستان را یک رستگاری بدانیم تا یک تراژدی و نخواهیم فرصت صعود به هر قیمت ممکن به یک قله نه چندان مرتفع و نه چندان مهم و نه چندان دشوار را در شرایط بد آب و هوایی از دست بدهیم تا شاید سری در سرهای کوهنوردی در بیاوریم اما غافل از اینکه با مرگ و حادثه خود فقط هزینه های اضافی را به جامعه تحمیل می کنیم. هزینه های جستجو و امداد و هزینه به جامعه که کوهنوردی ورزش پر خطری است و فشار مضاعف به سایر کوهنوردان به ویژه جوان‌ترها و تازه‌کارها از پیامد ندانم کاری و حوادث ما در کوهستان است. فراموش نکنیم که حادثه جزئی از کوهنوردی نیست به شرطی که ما با درک درست پا به محیط کوهستان بگذاریم

شاید در همین راستا باشد که حتی در برنامه های تلوزیونی و به طور خاص برنامه کوهگشت شبکه ورزش در صدا و سیما، به رشد این فرهنگ غلط کوهنوردی که هر طور شده باید صعود کرد؛ کمک می کنیم و در حالی که بسیاری از بزرگان و گمنامان عرصه کوهنوردی در جای جای ایران و جهان مشغول انجام کوهنوردی هستند و کسی نامی از ایشان نمی برد از کسی دعوت می کنیم که نمونه کامل ترویج انواع بدرفتاری ها و فرهنگ‌های غلط کوهنوردی است؛ از صعود به هر شکل ممکن به کوه برای ثبت رکوردی بی ارزش تا دعوت به لشگرکشی همگانی به کوهستان برای نمایش و مطرح کردن خود

آری این درد فرهنگی کوهنوردی ما است و بسیاری در حال رواج این بی فرهنگی هستند بدون توجه به پیامدهای ناگوار این موضوع

“استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام و لینک وبسایت بام ایران مجاز است”