نوشته‌ها

خانم الیزابت روول، کوهنورد فرانسوی

الیزابت روول؛ کوهنورد سبک آلپی

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

⁣الیزابت روول(elisabeth revol) متولد ۱۹۸۰ در فرانسه است. او به دلیل سبک کوهنوردی آلپی در بین جامعه کوهنوردی شناخته شده است. او تنها زنی در جهان است که به شکل انفرادی و بدون استفاده از کپسول اکسیژن به قلل گاشربروم۱، گاشربروم۲ و برودپیک صعود کرده است. از رکوردهای جالب توجه دیگر که توسط او ثبت شده است فاصله ۵۲ ساعتی صعود به قلل گاشربروم ۱ و ۲ بدون بازگشت به کمپ اصلی است. الیزابت اولین بار زمانی که ۱۹ سال سن داشت همراه پدر و مادرش با کوهنوردی آشنا شد. در سال ۲۰۰۶ او به همراه تیم ملی کوهنوردی فرانسه به بولیوی سفر کرد و دستاورد این تیم گشایش ۵ مسیر در ارتفاعات آند در کشور بولیوی بود. در همان سال او به نپال سفر کرد و مسیری جدید از رخ جنوب شرقی کوه Pharilapcha را گشایش کرد.
اما شاهکارهای کوهنوردی او از سال ۲۰۰۸ شروع شد. او در این سال با سفر به پاکستان در طی فقط ۱۶ روز سه کوه هشت هزار متری برودپیک، گاشربروم ۱ و گاشربروم ۲ را تنها و بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود کرد. او در سال ۲۰۰۹ به همراه مارتین میناریک تا برج شرقی کوه آناپورنا صعود کرد و شرایط جوی اجازه نداد که به قله اصلی آناپورنا صعود کند. در برگشت مارتین بر اثر سقوط جان خود را از دست داد و پیکرش هرگز پیدا نشد.
⁣الیزابت از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ تمام فعالیت های کوهنوردی را متوقف کرد و فقط به انجام ورزش های چندگانه پرداخت. از جمله دستاوردهای او در این چند سال قهرمانی اروپا و کسب عنوان پنجم جهان در مسابقات چندگانه در سال ۲۰۱۲ و قهرمانی فرانسه در سال ۲۰۱۳ بود. از سال ۲۰۱۳ پروژه اصلی او در هشت هزاری ها یعنی صعود به قله سرسخت نانگاپاربات در زمستان آغاز می شود. در زمستان ۲۰۱۳ الیزابت روول به همراه کوهنورد ایتالیایی دانیل ناردی در تلاشی برای رسیدن به قله نانگاپاربات تا ارتفاع ۶۴۵۰ متری این کوه صعود می کنند و به دلیل بدی هوا مجبور به بازگشت می شوند. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۶ او به همراه تومک مکیویچ لهستانی به ارتفاع ۷۸۰۰ متری نانگاپاربات می رسند و به دلیل بدی هوا مجبور به بازگشت از ۳۰۰ متری قله می شوند. این بالاترین ارتفاعی بود که کوهنوردی در بین همه ۳۴ اکسپدیشن زمستانی قبلی بر روی نانگاپاربات به آن رسیده بود.
الیزابت درابتدای  سال ۲۰۱۷  و در زمستان بر روی کوه ماناسلو تلاشی ناموفق را انجام داد. در همین سال او به شکل انفرادی و بدون کپسول اکسیژن به کوه لوتسه صعود کرد. در همین سال او موفق به صعود ماکالو نیز شد. او در تلاش انفرادی و بدون کپسول اکسیژن در همین سال بر روی اورست و از مسیر جنوبی از ارتفاع ۸۵۰۰ متر به دلیل دیر شدن زمان صعود مجبور به بازگشت شد.
او در زمستان ۲۰۱۸ مجددا به همراه تومک مکیویچ به نانگاپاربات برگشت. او و تومک حتی بعد از اولین صعود زمستانی نانگاپاربات توسط تیم سه نفره مورو، تکسیکن و سدپارا باز هم میل و علاقه شان را برای رسیدن به قله این کوه حفظ کردند. در جریان تلاش سرانجام الیزابت و تومک مکیویچ موفق به صعود زمستانی قله نانگاپاربات شدند. الیزابت دومین کوهنورد زن دنیاست که موفق به صعود یک هشت هزاری در زمستان شده است. در حین فرود از نانگاپاربات تومک مکیویچ جان خود را از دست داد و الیزابت نیز به دلیل یخ زدگی انگشتان دست و پا به کمک تیم امداد از ارتفاع ۶۰۰۰ متر به پایین بازگشت.

منبع: ویکیپدیا

 

استفاده از این مطلب فقط با ذکر نام و لینک “بام ایران، ۵۶۱۰متر” مجاز است

تومک مکیویچ، با هفت تلاش زمستانی در کوه نانگاپاربات

هفت سال در نانگاپاربات

نویسنده: مسعود فرح بخش
داستان دومین صعود زمستانی کوه نانگاپاربات برای همیشه در تاریخ کوهنوردی جهان ماندگار شد. کوهنوردی در زمستان و در ارتفاعات بالا حد نهایی تلاش و اراده بشر است و زمستان ۲۰۱۸ نانگاپاربات تجلی این تلاش و اراده بود. تاریخ کوهنوردی قصه ای از مردان و زنی جنگجو در کارزار سخت و سرد را فراموش نخواهد کرد. قصه ای از جنگجویان یخی که حد توان و اراده بشر را به جلو هول دادند. کوهستان قاتل، نانگاپاربات از این پس داستانی دیگر را در دل خود دارد. داستانی که در آن انسان هایی سرسخت به جدال با کوهی سرسخت تر رفتند و در پایان این کارزار عده ای اسطوره شدند و عده ای اما افسانه….
شاید زمانی که تومک مکیویچ در زمستان ۲۰۱۱ کوله بارش را از منزلش در لهستان به مقصد پاکستان و صعود زمستانی نانگاپاربات جمع کرد هرگز فکر نمی کرد که سرنوشت او با این کوه رقم خورده است. تومک از زمستان ۲۰۱۱ تا زمستان ۲۰۱۸ هفت تلاش بر روی این کوه انجام داد. هیچ کوهنوردی تا قبل از این به اندازه تومک بر روی یک کوه تلاش نکرد و شکست نخورد اما تومک فقط یک هدف در سر داشت و آن چیزی جز “اولین صعود زمستانی” به این کوه نبود. سه تلاش اخیر تومک مکیویچ در نانگاپاربات با کوهنورد زن قوی فرانسوی الیزابت روول انجام شد. در زمستان ۲۰۱۶ زمانی که تومک و الیزابت در حال تلاش بر روی نانگاپاربات بودند خبری تلخ برای تومک رقم خورد. اولین صعود زمستانی نانگاپاربات در ۲۶ فوریه آن سال توسط سیمون مورو، آلکس تکسیکن و محمدعلی سدپارا انجام شد. تومک با وجود انتقاداتی که از صعود آنان داشت اما کسی فکر نمی کرد که مجددا به نانگاپاربات بازگردد اما زمستان ۲۰۱۸ او دوباره به همراه الیزابت روول به این کوه بازگشت. تومک در هفتمین تلاش خود و سومین تلاش او به همراه الیزابت روول سرانجام موفق شد که این غیر ممکن را انجام دهد. آنها در ۲۵ ژانویه و در زمستان سرانجام به قله نانگاپاربات صعود کردند اما در برگشت شرایط برای تومک و الیزابت خوب پیش نرفت و تومک در ارتفاع ۷۲۰۰ متری نانگاپاربات برای همیشه به قسمتی از این کوه تبدیل شد. الیزابت روول هم در تلاشی خیره کننده و در یک عملیات امداد بی سابقه توسط دنیس اروبکو و آدام بیلیچکی به پایین منتقل شد.
تومک مکیویچ متولد ۱۹۷۵ در لهستان و دارای ۳ فرزند است. او در نوجوانی به هروئین معتاد و در مراکز ترک اعتیاد درمان شد. اولین دستاورد جدی کوهنوردی او تراورس کوه لوگان، بلندترین کوه کانادا و دومین کوه مرتفع آمریکای شمالی در سال ۲۰۰۸ بود. او در سال ۲۰۰۹ به شکل انفرادی به کوه خانتانگری صعود کرد.

تومک مکیویچ و ایزابت روول

تومک مکیویچ و الیزابت روول

زمستان ۲۰۱۸ نانگاپاربات پایانی دراماتیک داشت، پایانی همچون صعود برادران مسنر از رخ روپال به نانگاپاربات. تومک هفت سال در نانگاپاربات در این جهنم سرد جنگید و درست زمانی که فقط چند قدم تا پایان کارزار فاصله داشت همچون گونتر مسنر برای همیشه در این کوه باقی ماند.
شاید حال الیزابت را فقط رینهولد مسنر درک کند… اینکه دو نفری در راه هدف تلاش کنی اما در نهایت خودت تنها بازگردی با دستاوردی که نمی دانی آیا پیروزی است یا شکست…

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام و لینک وبسایت “بام ایران؛ ۵۶۱۰متر” مجاز است

 

طرحی از خانم لوسی واکر در راه ماترهورن

لوسی واکر؛ کوهنوردی که در راه آزادی گام برداشت

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

لوسی واکر از پیشگامان کوهنوردی زنان و اولین کوهنوردی حرفه ای خانم در کوه های آلپ بود که سال ها به طور مستمر در منظقه آلپ کوهنوردی کرد. او در خط مقدم کوهنوردی زنان بود و در زمانی که حتی مردان باور به صعود های او نداشتند، او با بالا رفتن از قلل سرسخت آلپ در راه آزادی اجتماعی زنان گام برداشت.
لوسی واکر در سال ۱۸۳۶ در کانادا متولد و در زادگاه اصلی اش لیورپول بزرگ شد. لوسی در کودکی به همراه والدینش به کوهپایه های آلپ می رفت و در حالیکه برادر و پدرش به صعود کوه ها می پرداختند، او از تماشای مناظر اطراف لذت می برد. برادر و پدر لوسی از کوهنوردان حرفه ای آن زمان بودند و مشوق اصلی او برای رسیدن به رویایش. لوسی واکر در سال ۱۸۵۸ از دو گذرگاه کوهستان آلپ Theodal و Monte moro عبور کرد و با استفاده از تجربیات این سفر در سال بعد شروع به اولین صعود حرفه ای دوران کوهنوردی اش کرد.
لوسی واکر در سال ۱۸۵۹ با صعود به کوه ۳۶۲۹متری Altes در سوئیس متوجه شد که از این پس بالا رفتن از کوه ها تنها کاریست که می تواند به او آرامش دهد. پدر لوسی به او پیشنهاد که در جریان این صعود از راهنمای کوهستان و دوست دیرینه اش Melchior Anderegg استفاده کند. کوهنوردی لوسی با سرپرستی آندرگ شروع صعودهای جدی تر او بود. بسیاری از صعودهای لوسی واکر در آن زمان از سوی جامعه کوهنوردی مورد قبول واقع نمی شد. مردان کوهنورد بریتانیایی نمی توانستند باور کنند که یک زن چنین با قدرت می تواند به قلل سرسخت آلپ صعود کند. در آن زمان کوهنوردی یک زن و انجام دادن کاری به جز امورات اولیه خانه، امری نبود که برای مردان انگلیسی چندان خوشایند باشد از همین روی اغلب صعودهای لوسی واکر همراه پدر و برادرش و همینطور راهنمای همیشگی کوهستان خانواده واکر، آقای آندرگ انجام شد.

لوسی واکر و پدرش در زرمات سوئیس در جریان صعود ماترهورن

خانم لوسی واکر و به همره پدرش فرانک واکر(نشسته چپ) و سرپرست گروه ملکیور آندرگ(ایستاده وسط)

در سال ۱۸۷۱ لوسی واکر متوجه شد که خانم Meta Brevoort کوهنورد زن امریکایی در حال تدارک برای صعود به قله ماترهورن است. خانم برووت در سال ۱۸۶۹ بر روی ماترهورن تلاش کرد و به دلیل شرایط بد هوا مجبور به بازگشت از ارتفاع ۴۰۰۰ متری شد. بنابراین لوسی واکر تصمیم گرفت که هرچه سریع تر به این رویای دیرینه اش پایان دهد. او به همراه پدر و برادرش در قالب گروهی به سرپرستی آندرگ به عنوان اولین زن و فقط ۷ سال بعد از اولین صعود موفق ماترهورن توسط ادوارد ویمپر، موفق به صعود این کوه سرسخت شد. صعود ماترهورن توسط لوسی واکر مانند یک بمب در باشگاه کوهنوردی بریتانیا سر و صدا کرد و سرانجام بعد از این صعود بود که کوهنوردان مرد او را جدی گرفتند! خانم لوسی واکر سرانجام ثابت کرد که یک کوهنورد زن نیز می تواند به کوه های آلپ صعود کند.

خانم لوسی واکر در مسیر ماترهورن

خانم لوسی واکر در حین کوهنوردی

از دیگر صعود های خانم واکر اولین صعود موفق کوه بالمهورن و اولین زن صعود کننده به کوه های ایگر و واترهورن است.
لوسی واکر ۲۱ سال به طور حرفه ای در آلپ کوهنوردی کرد و به بیش از ۹۰ قله منطقه صعود کرد. او اولین زنی بود که به بسیاری از این قلل صعود کرد. لوسی واکر بعد از پایان دوران کوهنوردی اش همچنان به کوهپایه های آلپ می رفت و حین قدم زدن و دیدن مناظر کوه هایی که زمانی همه آنها را درنوردیده بود، با دوستان قدیمی اش نیز دیدار می کرد.
با تمام شایستگی و قدرتی که لوسی واکر داشت، هرگز اجازه پیدا نکرد به عضویت باشگاه کوهنوردی بریتانیا درآید و فقط با تاسیس بخش بانوان این باشگاه در مدت کوتاهی به عنوان مدیر باشگاه مشغول به کار شد.
لوسی واکر در سال ۱۹۱۶ و در سن ۸۰ سالگی در منزلش در لیورپول از دنیا رفت.

 

منابع:

www.wiredforadventure.co.uk

www.findagrave.com

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
tmp_30464-IMG_20170713_001232_483-1882502841

ابَر کوه های سامانه خورشیدی

نویسنده: مسعود فرح بخش

زمانی که کوه اورست به عنوان بام دنیا شناخته شد مردم صعود به آن را غیرممکن می دانستند. از اواخر قرن نوزدهم زمزمه های صعود به بام جهان شکل گرفت تا اینکه سرانجام در نیمه قرن بیستم این غیر ممکن، ممکن شد. بعد از این انقلاب کوهنوردی هر روز حد و مرزهای کوهنوردی شکسته شد و هر غیرممکنی که بود به سرانجام رسید. قطعا در طی چند دهه آینده هیچ غیرممکنی در کوهنوردی دنیا وجود نخواهد داشت.
حس ماجراجویی انسان همواره دلیلی بوده برای پیشرفت و امروز این حس ماجراجویی نگاهی فراتر از مرزهای کره زمین دارد. کوهنوردی در کرات دیگر چیزی است که امروز غیرممکن بنظر می رسد درست مانند صعود به اورست در قرن های گذشته! اما شاید در چندقرن آینده چنین تیتری را در روزنامه های آن زمان شاهد باشیم:

“کوهنوردی از کره زمین به بام مریخ صعود کرد”

بله مریخ جایی که هنوز بشر سطح آن را لمس نکرده است اما صعود به ارتفاعات مریخ و به خصوص بام مریخ قطعا برای هر کوهنوردی وسوسه کننده است چرا که ارتفاع “کوه المپوس” از بلندترین ارتفاعات زمین بسیار بلندتر است.
کوه غول پیکر و آتشفشانی المپوس در مریخ ۲۲۰۰۰ متر ارتفاع دارد اما چون در سطح مریخ آب وجود ندارد مبنای اندازه گیری ارتفاع، ریشه کوه محسوب می شود و این مقیاس متفاوت با چیزی است که ما برای زمین می شناسیم. هرچند این کوه برای صعود بسیار مرتفع است اما نیروی گرانش کمتر در مریخ شاید کمکی باشد به کوهنوردان برای صعود آسان تر چراکه یک کوله پشتی ۲۵ کیلوگرمی در مریخ فقط ۹ کیلوگرم وزن خواهد داشت!
اگر مقیاس ارتفاع سنجی از ریشه کوه را وارد زمین کنیم یا به عبارت ساده تر اگر تمام آب های کره زمین خشک شوند آن گاه “کوه مائو ناکی” در هاوایی با ۱۰۲۰۰ متر ارتفاع مرتفع ترین نقطه زمین است( این کوه ۴۱۹۵متر ارتفاع از سطح آب های آزاد دارد) و کوه اورست فقط ۴۹۰۰ متر ارتفاع خواهد داشت.
اگر حس ماجراجویی در کوهنوردان قرن های بعد همچنان قوی باشد قطعا به سمت “کوه ری سیلوا” در سیارک وستا خواهند رفت.
در سال ۲۰۱۱ کوه ری سیلوا در سیارک وستا که دومین جرم بزرگ در کمربند سیارکی سامانه خورشیدی است با ارتفاعی حدود ۲۳۰۰۰ متر، مرتفع ترین کوه سامانه خورشیدی شناخته شد. این کوه در مرکز یک دهانه ی برخوردی واقع شده است.

عکس: کوه المپوس مریخ توسط مریخ نورد وایکینگ ۱ در سال ۱۹۷۶

منبع: ویکیپدیا

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام “وبسایت بام ایران ، ۵۶۱۰متر” مجاز است

Tadeusz_Piotrowski_fot.B.Jankowski_DX-240x300

سقوط به اعماق k2

نویسنده: مسعود فرح بخش

در ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۶ کوهنورد نامدار لهستانی “تادوش پیتروفسکی” (Tadeusz Piotrowski)  بعد از صعود قله k2 و در حین فرود بر اثر سقوط جان خود را از دست داد. او که در هنگام مرگ ۴۶ سال سن داشت یکی از بهترین کوهنوردان تاریخ کوهنوردی است.
شاید بتوان صعود زمستانی نوشاخ افغانستان به ارتفاع ۷۴۹۲ متر در سال ۱۹۷۳ به همره آندری زاوادا را شاخص ترین کار کوهنوردی پیتروفسکی و یکی از کارهای شاخص دنیای کوهنوردی نام برد. در آن سال نوشاخ اولین قله هفت هزار متری و بلندترین قله جهان بود که در زمستان صعود شد. صعودی که هرگز در تاریخ کوهنوردی تکرار نشد!
بسیاری صعودهای زمستانی دیگر در آلپ و صعود قلل تیریچ میر و راکاپوشی از دیگر صعودهای مهم پیتروفسکی بود.
در سال ۱۹۸۶ پیتروفسکی در حین اجرای برنامه ای جان خود را از دست داد که نه تنها شاخص ترین برنامه کوهنوردی او بود بلکه تا به امروز از آن اکسپدیشن به عنوان یکی از به یادماندنی ترین صعودهای همه دوران های کوهنوردی یاد می شود.
در ۸ ژوئیه ۱۹۸۶ پیتروفسکی به همراه همنورد نام آشنایش یرزی کوکوچکا موفق به صعود کوه سرسخت k2 از مسیر بسیار دشوار و بسیار خطرناک دیواره جنوبی این کوه شد. مسیری که به “مسیر لهستانی ها” در k2 مشهور شد و رینهولد مسنر کوهنورد مشهور دنیا از آن به عنوان “مسیر خودکشی” یاد کرد. این صعود نفس گیر نه تنها هرگز در تاریخ کوهنوردی دنیا تکرار نشد بلکه حتی هیچ کوهنورد دیگری بر روی این مسیر مجدد تلاش نکرد.

نابغه های کوهنوردی دنیا

تادوش پیتروفسکی(چپ) و یرزی کوکوچکا(راست)

دو روز بعد از لمس قله k2، پیتروفسکی و کوکوچکا در حال فرود از یال آبروزی بودند که ناگهان در ارتفاع ۷۹۰۰ متری کرامپون ها یا همان یخ شکن های کفش پیتروفسکی از پایش جدا می شود و این نابغه کوهنوردی برای همیشه در اعماق کوه k2 آرام می گیرد.

پیتروفسکی در طول دوران حیاتش برای دستاوردهای ورزشی اش ۴ بار بالاترین مدال ورزشی کشور لهستان را کسب کرد.

 

منبع: ویکیپدیا

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
کریستین استانگل ، فاتح سه گانه قله های کوهنوردی در هفت قاره

جهانگردی با طعم کوهنوردی ؛ کریستین استانگل

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

کوهنوردی و جهانگردی در کنار هم شاید ایده آل ترین سبک زندگی برای بسیاری از افراد باشد. اینکه به اقصی نقاط دنیا سفر کنید و همزمان توانایی این را داشته باشید که به ارتفاعات مقصد نیز صعود کنید نوعی سبک زندگی منحصر به فرد است که قطعا بسیاری از مردم توانایی انجام آن را ندارند. اما کوهنورد و ماجراجوی بزرگ اتریشی، کریستین استانگل این سبک زندگی را انتخاب کرد و سالهای طولانی با سفر به دور دنیا تمام ارتفاعات ممکن را صعود و نامش را برای همیشه در تاریخ کوهنوردی و در کتاب رکوردهای گینس جاودان کرد.

کریستین استانگل راهنمای کوهستان، کوهنورد سبک آلپی و یک دونده در کوهستان است که در سال ۱۹۶۶ در شهر لندل در کشور اتریش متولد شد. او بعد از اتمام دوران مدرسه و فراگیری دروس مهندسی الکترونیک در زمانیکه فقط ۱۶ سال سن داشت با صعودهای انفرادی، زمستانی و سرعتی پا به کوهستان آلپ گذاشت. در سال ۱۹۹۰ او با سفر به مناطق کوهستانی آند و هیمالیا اولین کوهنوردی در ارتفاعات بلند را تجربه کرد. او در سال ۱۹۹۱ در تلاش برای گشایش مسیر در دیواره جنوبی کوه بینتها براک (کوه آدم خور) در هیمالیا بر اثر بهمن به شدت آسیب دید اما این حادثه مانع از ماجراجویی های بلند پروازانه او نشد. استانگل در سال ۱۹۹۸ با صعود کوه شیشاپانگما اولین تجربه هشت هزاری اش را کسب کرد. استانگل از سال ۱۹۹۵ به طور جدی کوهنوردی سرعتی (اسکای رانینگ) را آغاز کرد. او در این سال موفق شد به ۹ کوه هشت هزاری آند در زمان ۱۸ روز صعود کند. همچنین او چند سال بعد به رکوردهای دیگری نیز در آند دست پیدا کرد:

صعود به ۱۰ کوه شش هزاری در زمان یک هفته (سال ۲۰۰۵)

صعود به ۳ کوه شش هزاری در یک روز (سال ۲۰۰۶)

صعود به ۴ کوه شش هزاری در یک روز (سال ۲۰۰۸)

اما شهرت اصلی او برای کاری فراتر از این صعودهای سرعتی بر روی کوه ها بود. کریستین استانگل تاکنون اولین و تنها فاتح سه گانه کوهنوردی در قاره های دنیاست. استانگل در ۸ آوریل ۲۰۰۷ با صعود هرم کارستنز در اقیانوسیه فاتح هفت قله هفت قاره شد. او با ادامه صعودهایش به دومین قلل بلند هفت قاره زمین در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۳ به عنوان اولین فاتح دومین قله بلند هفت قاره لقب گرفت. استانگل با ادامه این روند در ۱۷ سپتامبر همان سال به عنوان اولین و تنها فاتح سه گانه قاره ها یعنی صعود به سه قله بلند هفت قاره زمین لقب گرفت و نامش در کتاب رکوردهای گینس به ثبت رسید. صعودهای استانگل همگی به سبک آلپی، سبک بار و سرعتی بودند. او جدای از ۲۱ قله به تمامی قللی که بر سر ارتفاع و نامشان در فهرست سه گانه قاره ها مورد بحث بود نیز صعود کرد تا در ثبت رکوردش هیچ حرف و حدیثی نباشد. صعودهای او در سال ۲۰۰۶ آغاز و در سال ۲۰۱۳ با ثبت نامش در کتاب رکوردهای گینس به پایان رسید.

صعود به هفت قله ی اول هفت قاره دنیا برای کریس استانگل با زمان باور نکردنی ۵۸ ساعت و ۴۶ دقیقه کوهنوردی در هفت قاره همراه بود:

اورست: در زمان ۱۶:۴۲

آکونکاگوا: در زمان ۴:۲۵

دنالی: در زمان ۱۶:۴۵

البروس: در زمان ۵:۱۸

کلیمانجارو: در زمان ۵:۳۶

کوه وینسون: در زمان ۹:۱۰

هرم کارستنز: در زمان ۰:۴۹

کریستین استانگل ، فاتح سه گانه قله های کوهنوردی در هفت قاره

کریستین استانگل ، فاتح سه گانه قله های کوهنوردی در هفت قاره

صعود سرعتی به کوه های البروس، آکونکاگوا، وینسون و هرم کارستنز با ثبت رکورد صعود سرعتی به این کوه ها نیز همراه بود. در سال ۲۰۰۷ فیلم “اسکای رانر” از صعود ۴۹ دقیقه ای استانگل به هرم کارستنز (بلندترین قله قاره اقیانوسیه) ساخته شد. صعودهای استانگل به کوه های مرتفع قله ها بر مبنای تمامی لیست های موجود از قلل بلند قاره ها مانند فهرست مسنر و فهرست باس بود و در نتیجه او جز صعود ۲۱ قله، برای اثبات توانایی و ادعای صعودهایش ۹ قله دیگر که بر سر آن ها بحث بود را هم صعود کرد. تمامی صعودهای استانگل سرعتی و به سبک آلپی انجام شد.  در او نویسنده دو کتاب کوهنوردی به زبان آلمانی به نام های “صعودهای باورنکردنی به سبک آلپی” و “فاجعه در k2، سه گانه قاره ها” است. استانگل هم اکنون در یکی از شهرهای کوهستانی اتریش زندگی می کند. شغل او راهنمای کوهستان و مدیر پروژه های کوهنوردی است و در عین حال به آموزش و سخنرانی های مختلف در حوزه کوهنوردی می پردازد.

عکس بالای صفحه: استانگل بر روی قله چوآیو در صعود سرعتی در سال ۲۰۰۸

در این رابطه مقاله “هفت کوه بلند هفت قاره دنیا” را نیز مطالعه کنید

منبع: ویکیپدیا

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
برادر دو قلوی کوه ماترهورن آلپ در رشته کوه راکی

هرمی درخشان در رشته کوه راکی

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

کوه ۳۶۱۸ متری اسینبوین (Assiniboin) در ایالت بریتیش کلمبیا کانادا و در رشته کوه راکی به شکل هرمی زیبا و درخشان است که چشمان را به خود خیره می کند. به جهت شباهت بسیار زیاد اسینبوین با ماترهورن در رشته کوه آلپ، لقب ماترهورن رشته کوه راکی را به این کوه داده اند.

این کوه برای اولین بار توسط جورج داوسون نام گذاری شد. جورج داوسون از کوه های اطراف مخروطی بزرگ را دید که نوک آن توسط ابرها احاطه شده بود. برای او این صحنه تداعی کننده “تیپی” یا همان خانه های مخروطی شکل ساده و از جنس پوست ساکنان اولیه دشت های شمالی آمریکا بود. این سرخپوستان که به مردم اسینبوین معروفند الهام بخش نامگذاری برای این کوه زیبا بود.

برادر دوقلوی کوه ماترهورن در رشته کوه راکی

هرم زیبای اسینبوین در انتها ؛ نگینی درخشان در رشته کوه راکی

کوه اسینبوین یا ماترهورن رشته کوه راکی اولین بار در سال ۱۹۰۱ صعود شد. مسیر شمال شرقی این کوه با درجه ۵٫۵ YDS ساده ترین راه برای رسیدن به قله است. در این مسیر جانپناه هایند (hind hut) محلی برای استراحت و استفاده اضطراری کوهنوردان است.

این کوه در مرکز پارک ملی بناف در کانادا واقع است. این پارک ملی هیچ جاده ی دسترسی با خودرو ندارد و تنها راه رسیدن به پای کوه ۲۷ کیلومتر پیاده روی یا استفاده از هلیکوپتر است. به علت جمعیت مناسب و خوب خرس های گریزلی در این منطقه هنگام پیاده روی برای رسیدن به ابتدای مسیر صعود، احتمال برخورد انسان با خرس های گریزلی بسیار زیاد است.

منبع: wikipedia

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
0523-Everest

جردن رومرو ؛ پسری با ژن کوهنوردی

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

در ورزش های مختلف همواره افرادی هستند که دست به کارهای خاص و شاخص می زنند. این افراد شاید در رشته ورزشی خود بهترین نباشند اما بی شک استثنا هستند و کوهنوردی نیز از این قاعده جدا نیست. برای این که در کوهنوردی استثنا باشی نیاز نیست که کوکوچکا یا مسنر باشی بلکه فقط کافیست “جردن رومرو” باشی تا در تاریخ کوهنوردی نامی جاودان پیدا کنی. ظاهرا کوهنوردی به طور خاص در ژن جردن رومرو است چراکه هنگامی که بسیاری از کودکان در سرتاسر دنیا مشغول بازی های کودکانه بودند، او بی وقفه و خستگی ناپذیر در حال صعود به بالاترین قلل این کره خاکی بود.

جوردن رومرو متولد ۱۹۹۶ در کالیفرنیای آمریکا است و کودکی او با کوهنوردی گره خورده است. جردن زمانی که فقط ۱۰ سال سن داشت بر بلندای بام آفریقا، کلیمانجارو ایستاد. این شروع کوهنوردی حرفه ای برای این پدیده جوان دنیای کوهنوردی بود. او در فاصله سه سال بعد کوه های آکونکاگوا در آرژانتین(قاره آمریکای جنوبی)، دنالی در آلاسکا(قاره آمریکای شمالی)، کارستنز در اندونزی(قاره اقیانوسیه) و البروس در روسیه(قاره اروپا) را صعود کرد که تا فقط با ۱۲ سال سن ۵ قله از هفت قله مرتفع هفت قاره را صعود کرده باشد.

برای اینکه نام جردن رومرو در بین کوهنوردان فاتح هفت قله مرتفع هفت قاره ثبت شود دو غول دیگر را در پیش رو داشت. کوه اورست در آسیا و کوه وینسون در قطب جنوب.

امروزه علم ثابت کرده است که کوهنوردی در ارتفاعات بالا برای کودکان نه تنها مفید نیست بلکه می تواند باعث بروز آسیب های جدی در آن ها شود. جردن برای صعود به اورست دو راه داشت یا چند سال صبر کند و یا خطر کند. او گزینه دوم را انتخاب کرد و زیرنظر پزشک اختصاصی اش به همراه پدر، مادر و سه شرپای اختصاصی راهی اورست شد. او در سال ۲۰۱۰ در حالی که فقط ۱۳ سال و ۱۰ ماه و ۱۰ روز سن داشت با تلاشی تاریخی بر بلندای بام دنیا ایستاد تا تبدیل به جوان ترین فاتح تاریخ کوه اورست شود. جردن رومرو در حالی به اورست صعود کرد که شکسته شدن رکوردش بسیار بعید به نظر می رسد. رکورد قبلی متعلق به دخترنپالی به نام مینگ کیپا بود که در سال ۲۰۰۳ با ۱۵ سال سن به اورست صعود کرده بود.

اما برای رومرو این پایان کار نبود. او سال بعد راهی قطب جنوب شد و با صعود به کوه وینسون تبدیل به جوان ترین فاتح هفت قله ی هفت قاره شد.

جوردن رومرو دو کتاب از داستان صعودش به اورست را به چاپ رسانده است. این استثنای کوهنوردی هم اکنون ۲۱ سال سن دارد و پروژه بعدی او صعود به ۵۰ قله مرتفع ۵۰ ایالت آمریکا است.

منبع: ویکی پدیا

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
یوچیرو میورا؛ مسن ترین فرد صعود کننده به اورست

اورست ؛ جایی برای پیرمردها

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

“من عقیده دارم که سن ۸۰ سالگی برای انسان می تواند یک شروع باشد. شما برای جذاب تر شدن زندگی به یک هدف نیاز دارید و این هدف می تواند هر چیزی جز بالارفتن از یک کوه باشد”

اما برای پیرمرد هشتاد ساله ی ژاپنی این هدف برای جذاب تر شدن زندگی اش، دقیقا بالارفتن از یک کوه بود، نه یک کوه کم ارتفاع نزدیک محل زندگی اش، بلکه این کوه بام دنیا بود.

یوچیرو میورا (yuichiro Miura) در ۱۲ اکتبر ۱۹۳۲ در ژاپن به دنیا آمد. زندگی یوچیرو همواره با ماجراجویی همراه بود. وی در سال ۲۰۰۳ و در سن ۷۰ سالگی به اورست صعود کرد و تبدیل به مسن ترین فردی شد که تا آن زمان موفق به ایستادن بر بلندای بام دنیا شده است. اما این رکورد میورا کمی بعد شکسته شد ولی او تسلیم نشد. وی در سال ۲۰۰۸ مجدد به اورست رفت و در سن ۷۵ سالگی به اورست صعود کرد تا رکورد خود را پس بگیرد.در سرنوشت میورا این پایان کار نبود چراکه در همان سال و چند روز بعد از میورا، پیرمرد نپالی “مین بهادر شرچان” در حالی که فقط ۱۱۳ روز بزرگتر از میورا بود موفق به صعود اورست شد تا نامش به عنوان پیرترین فرد صعود کننده به اورست ثبت شود.

یوچیرو میورا؛ مسن ترین فرد صعود کننده به اورست

انسان در طول چند دهه زندگی خود همواره به اقتضای سن، اهداف ورزشی گوناگونی در سر دارد. برخی اهداف فقط در سنین جوانی می توانند محقق شوند. اما این محدودیت ها زاده ی ذهن و تفکر انسان است و در صورت اراده کردن غیرممکنی نخواهد بود. یوچیرو میورا ورزش کردن ورای محدودیت ها را به جهانیان نشان داد و به همگان ثابت کرد که سن حتی در موفقیت ها ورزشی که نیاز به بدنی ورزیده است نیز ملاک مهمی نیست.

این پیرمرد ورزشکار و ماجراجوی ژاپنی در ۱۳ می ۲۰۱۳ و با ۸۰ سال و ۲۲۴ روز سن برای سومین بار بر بلندای بام دنیا ایستاد تا به عنوان مسن ترین فرد صعود کننده به اورست نامش در کتاب رکوردهای گینس به ثبت برسد. رکوردی که این بار شاید شکسته شدنش به سال ها زمان نیاز داشته باشد. میورا در حین فرود در سال ۲۰۱۳ دچار ضعف شدید شد و از کمپ پیشرفته ABC در ۶۵۰۰ متری تا کمپ اصلی را به وسیله بالگرد طی کرد.

یوچیرو میورا؛ مسن ترین فرد صعود کننده به اورست

اما شهرت میورا فقط به رکورد سنی او بر روی اورست خلاصه نمی شود. میورا در سال ۱۹۷۰ و با اسکی از گردنه جنوبی اورست و طی ارتفاعی عمودی ۲۰۰۰  متری در زمان ۲ دقیقه و ۲۰ ثانیه، تبدیل به اولین فرد تاریخ شد که در اورست اسکی کرد. در سال ۱۹۷۰ هدف اصلی ژاپنی ها اسکی در اورست بود. در اکسپدیشن اسکی ژاپنی ها در آن سال ۶ نفر جان خود را از دست دادند اما میورا سرانجام موفق به این کار شد.

از اسکی میورا فیلم مستندی به نام “مردی که در اورست اسکی کرد” ساخته شد. این فیلم مستند اولین فیلم ورزشی است که برنده جایزه اسکار شده است.

یوچیرو در خانواده ای کاملا ورزشکار رشد کرد. پدر وی کیزو میورا (keizo miura) مر%D

اکسپدیشن بین المللی در اولین تلاش زمستانی بر روی کوه k2 در زمستان 1987/88

صعود زمستانی به k2 ؛ شاید وقتی دیگر

نویسنده: مسعود فرح بخش

در ۲ فوریه ۲۰۱۱ کوه گاشربروم ۲ برای اولین بار توسط سیمون مورو، دنیس اروبکو و کوری ریچاردز در زمستان صعود شد.
گاشربروم ۲ اولین کوه هشت هزاری پاکستان بود که بعد از تلاش های زیاد سرانجام در سال ۲۰۱۱ صعود شد.

اولین تلاش زمستانی موفق بر روی ۱۴ کوه هشت هزاری در سال ۱۹۸۰ و بر روی اورست توسط اکسپدیشن لهستانی ها انجام شد و تا سال ۲۰۰۵ و صعود زمستانی کوه شیشاپانگما تمامی کوه های هشت هزاری که در جایی غیر از پاکستان (چین، تبت و نپال) بودند صعود شدند.
صعود زمستانی گاشربروم ۲ در واقع هموارکننده ی راه صعود به سایر هشت هزاری های پاکستان بود چراکه سال بعد و در زمستان ۲۰۱۲ کوه گاشربروم۱ و در ۲۰۱۳ کوه برودپیک و در ۲۰۱۶ کوه نانگاپاربات که همگی در پاکستان هستند، در زمستان صعود شدند.

اما سرنوشت برای یکی از کوه های هشت هزاری پاکستان متفاوت تر از بقیه است. کوه k2 آن قدر با ابهت و ترسناک است که فکر صعود زمستانی آن حتی به سر کسی نزند. تا کنون ۳ تلاش زمستانی بر روی این کوه باشکوه انجام شده است که هر سه ناموفق بودند.

اولین زمزمه صعود زمستانی به k2 در سال ۱۹۸۳ توسط آندری زاوادا به وجود آمد. اما زاوادا موفق نشد بودجه لازم برای تلاش لهستانی ها را کسب کند و این اکسپدیشن به چند سال بعد موکول شد. اولین تلاش برای صعود زمستانی k2 در سال ۱۹۸۷-۸۸ توسط یک گروه بزرگ بین المللی به سرپرستی آندری زاوادا انجام شد و نتیجه آن صعود تا ارتفاع ۷۳۰۰ متری بود. ۱۳ مرد لهستانی به همراه ۷ کانادایی و ۴ بریتانیایی از اعضای این اکسپدیشن بودند که در طی ۳ ماه تلاش فقط ده روز هوای خوب را تجربه کردند.
تلاش دوم بین المللی بر روی k2 در زمستان ۲۰۰۳-۴ بود که این تلاش به صعود تا ارتفاع ۷۶۵۰متری توسط کوهنورد قزاق دنیس اوروبکو انجامید. این تلاش از رخ شمالی کوه در چین انجام شد و کریستف ویلیچکی سرپرست تیمی بود گه مردانی از لهستان، قزاقستان و اوکراین او را همراهی می کردند.
تلاش سوم توسط اکسپدیشن تیم روسیه و در سال ۲۰۱۱-۱۲ برروی این کوه انجام شد که نتیجه آن صعود تا ارتفاع ۷۲۰۰ متری و مرگ یکی از اعضای تیم بود. این صعود از مسیر آبروزی انجام شد.

حال باید دید این کوهستان وحشی سرانجام در چه سالی در زمستان بر زیرپای کوهنوردان ماجراجو قرار می گیرد. در زمستان ۲۰۱۷-۱۸ در اکسپدیشن بین المللی تعدادی از باتجربه ترین کوهنوردان زمستانی کار هیمالیا به سرپرستی کریستف ویلیچکی برای صعود زمستانی k2 تلاشی دیگر را آغاز خواهند کرد. تلاشی که شاید آخرین غیر ممکن موجود در تاریخ هشت هزاری ها را ممکن کند و شاید صعود این سخت ترین کوه دنیا به وقتی دیگر موکول شود.

 

منبع: altitudepakistan

عکس: اولین اکسپدیشن زمستانی بر روی k2 در سال ۱۹۸۷/۸۸

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است