گروه سفرهای پرسیکا
extrem_bergsteiger_ueli_steck_holt_gigantischen_kletterrekord@1x

اولی استک ؛ ماشین سوئیسی

اولی استک کوهنورد و دیواره نورد توانمند سوئیسی متولد ۴ اکتبر ۱۹۷۶ می باشد.

مهمترین شهرت استک به دلیل انجام صعودهای مسیرهای فنی و دشوار کوهستان آلپ به صورت سرعتی و سولو می باشد.

استک در سال ۲۰۱۵ رکورد صعود سرعتی دیواره شمالی کوه ایگر را با زمان ۲ ساعت و ۲۲ دقیقه به خود اختصاص داد.

دیواره شمالی ایگر یکی از “شش دیواره شمالی بزرگ آلپ” می باشد که ۱۸۰۰ متر طول دارد و یکی از سخت ترین و فنی ترین دیواره های آلپ می باشد. کوه ایگر با ۳۹۷۰ متر ارتفاع از کوه های فنی و دشوار آلپ در کشور سوئیس می باشد.

ueli-steck-everest-brawl_h

استک بارها و بارها در طول عمر ورزشی خود دیواره شمالی ایگر را از مسیرهای مختلف در فصول مختلف صعود کرده.

استک در سال ۲۰۰۸ دیواره شمالی  Tengkampoche را به روش آلپی با کمترین بار و بدون طناب ثابت به همراه سیمون آنترناتن صعود کرد و جایزه کلنگ طلایی کوهنوردی را برای این صعود تصاحب کرد.

در سال ۲۰۰۹ رکورد سرعت کوه ماترهورن از مسیر اشمید را با ۱ ساعت و ۵۶ دقیقه به خود اختصاص داد. این صعود به صورت سولو و انفرادی انجام شد.

اولی استک ، ملقب به ماشین سوئیسی

 

ueli

در همین سال گاشربروم ۲ را نیز بصورت سولو صعود کرد و همینطور سپس موفق به صعود ماکالو شد.

در سال ۲۰۱۱ شیشاپانگا را از مسیر جنوبی به صورت سولو فقط در ۱۰ ساعت و ۵۶ دقیقه صعود کرد و درست ۱۸ روز بعد دوباره بصورت سولو این بار چوآیو را صعود کرد.

در سال ۲۰۱۲ اورست را بدون استفاده از کپسول اکسیژن کرد. در گیری او و سیمون مورو در این برنامه با چند تن از شرپاهای محلی تبدیل به مرتفع ترین نزاع دنیا شد و در محافل کوهنوردی سر و صدای زیادی بر پا کرد.

سیمون مورو و اولی استک در کمپ اورست

استک بدون شک بهترین کوهنورد آلپ و یکی از بهترین کوهنوردان سرعتی و سولو کار تمام دوران می باشد.

اوج نبوغ ، استعداد ، توان و مهارت استک در سال ۲۰۱۳ بروز کرد. ماشین سوئیسی در این سال کوه سرسخت آناپورنا (خطرناک ترین و یکی از دشوارترین کوه های دنیا) را از مسیر بسیار سخت دیواره جنوبی به صورت سولو در ۲۸ ساعت صعود کرد و برای بار دوم جایزه کلنگ طلایی ؛ معتبر ترین جایزه دنیای کوهنوردی ؛ را به خود اختصاص داد.

 

توان فرا انسانی اولی استک باعث شده که لقب ماشین سوئیسی را به خود اختصاص دهد. این توان بالا دلیل اصلی انفرادی انجام دادن بسیاری از برنامه های او است چرا که کمتر کسی توان همنوردی با وی را دارد. در سال ۲۰۱۵ در پروژه ۸۲ قله آلپ که با موفقیت به پایان رساند یکی از همنوردانش بعد از سقوط کشته شد.

بعد از این اتفاق انتقاداتی به وی وارد شد. منتقدین خواستار این شدند که استک به برنامه های سولو و انفرادی خود ادامه دهد چرا که توان بالای او سبب متحمل شدن فشار زیاد به همنوردانش و در نهایت بروز حادثه می شود.

اولی استک بی شک توانی فراتر از انسان دارد و همچنان یکه تاز کوه های فنی و سرسخت آلپ می باشد.

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است

 

simone-moro-1371632670667

سیمون مورو ؛ یکه تاز صعودهای زمستانی

نویسنده:مسعود فرح بخش

بدون شک سیمون مورو در حال حاضر یکی از بهترین های ورزش کوهنوردی است. سیمون مورو اهل ایتالیا و متولد ۲۷ اکتبر ۱۹۶۷ می باشد. شهرت اصلی وی به دلیل ۴ صعود زمستانی موفق به قلل ۸۰۰۰ متری می باشد. سیمون مورو همچنین خلبان هلیکوپتر نیز می باشد و در سال ۲۰۱۳ به همراه دو امدادگر دیگر در ارتفاع ۷۸۰۰ متری لوتسه مرتفع ترین عملیات امداد و نجات دنیا را انجام داد.

سیمون مورو توسط پدرش از زمان کودکی با کوهنوردی در کوه های محل زندگی با مفهوم کوه و صخره آشنا شد و بعد ها بصورت جدی آنرا دنبال کرد تا اینکه به یکی از بهترین کوهنوردهای تمام دوران تبدیل شد.

اولین اکسپدیشن مورو در هیمالیا در سال ۱۹۹۲ در اورست بود. یک سال بعد مورو اولین صعود زمستانی کوه آکانکاگوآ به ارتفاع ۶۹۶۰ متر در آرژانتین(بلندترین کوه آمریکای جنوبی و بلند ترین قله ی زمین خارج از آسیا) را انجام داد.
مورو در سال ۱۹۹۳ ماکالو و در ۱۹۹۴ شیشاپانگما و لوتسه و در سال ۱۹۹۵ کانجن چونگا را نیز صعود کرد.

در سال ۱۹۹۶ سیمون مورو دیواره غربی فیتزروی در پاتاگونیا را در ۲۵ ساعت از کمپ اصلی تا کمپ اصلی صعود کرد و در همان سال قله ی جنوبی شیشاپانکما به ارتفاع ۸۰۰۸ متر را بدون کپسول اکسیژه در ۲۷ ساعت از کمپ اصلی به قله و برگشت تا کمپ اصلی صعود کرد و در شیشاپانما از ارتفاع ۷۱۰۰ متری با اسکی از کوه فرود آمد.

در ۱۹۹۷ لوتسه را صعود کرد و در زمستان آن سال برای صعود زمستانی به آناپورنا از رخ جنوبی تلاش کرد.در طول این صعود گرفتار بهمن شد و دو همنورد مشهورش آناتولی بوکرایف و دیمیتری سوبولف کشته شدند. آناتولی بوکرایف در آن زمان یکی از بهترین های کوهنوردی بود و تلاش وی در سال قبل و در حادثه ۱۹۹۶ اورست برای امداد رسانی به سایر کوهنوردان شهرتی جهانی برایش ساخته بود.

او در سال ۱۹۹۸ یکبار دیگر بر روی اورست تلاش کرد وی در سال ۲۰۰۰ چهار قله از ۵ قله ی شوروی سابق. ؛ لنین ، کورژونوسکا ، کمونیزم و خانتنگری را بهمراه راهنمای جوان قزاق دنیس اوروبکو صعود کرد و این شروع دوستی بین او و دنیس اوروبکو بود.
در سال ۲۰۰۰ سیمون مورو بهمراه دنیس اروبکو اورست را با هم صعود کردند.
مورو در سال ۲۰۰۲ چوآیو و در سال ۲۰۰۳ کلیمانجارو ، برودپیک و البروس را صعود کرد.
وی دو بار در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ تلاش زمستانی بر روی برودپیک انجام داد که نا موفق بود. وی از ۱۰۰ متری قله فقط به دلیل اینکه ساعت حدود ۴ بعد از ظهر بود تصمیم به بازگشت گرفت.

simone-moro-03

 

01_SimoneMoro_638-365_resize

 

10959

 

سیمون مورو در سال ۲۰۰۵ موفق شد به همراه پیتر موراوسکی لهستانی قله شیشاپانگما را در زمستان صعود کند. این اولین صعود زمستانی شیشاپانگما بود و سیمون مورو اولین انسان غیر لهستانی بود که یک کوه هشت هزار متری را برای بار اول در زمستان صعود کرد.

در سال ۲۰۰۶ در تراورس شمال به جنوب اورست، کوه را بصورت سولو از مسیر شمالی صعود کرد و در ۵ ساعت از مسیر جنوبی فرود آمد.
او در سال ۲۰۰۹ بهمراه دنیس اوروبکو اولین صعود زمستانی ماکالو را انجام داد.
در سال ۲۰۱۱ اولین صعود زمستانی گاشربروم ۲ و اولین صعود زمستانی یک کوه هشت هزار متری در پاکستان را بهمراه دنیس اروبکو و کوری ریچاردز انجام داد.
سیمون در سال ۲۰۱۳ در اورست بهمراه اولی استک با گروهی از شرپاها درگیر شد که خبر این درگیری بازتاب زیادی در رسانه های کوهنوردی داشت.

سیمون مورو در ۲۶ فوریه ۲۰۱۶ با صعود زمستانی نانگاپاربات تنها کوهنوردی شد که ۴ قله ی هشت هزار متری را برای بار اول در زمستان صعود کرده است و نام خود را در تاریخ کوهنوردی جاودانه ساخت.

چهار صعود موفق زمستانی و چندین تلاش ناموفق زمستانی به کوه های ۸۰۰۰ متری سیمون مورو را به یکی از بهترین های تمام دوران بدل کرده. سیمون مورو به انجام صعود های معمولی در فصل صعود و در مسیر نرمال اعتقاد چندانی ندارد. وی از سال ۲۰۱۰ که برای بار چهارم اورست را صعود کرد هرگز برای انجام صعود های معمولی وارد هیمالیا و قراقروم نشد وهر سال در پی تلاش زمستانی کوه ها بود.

simone-moro-walking_si

 

simone

 

سیمون مورو در سال ۲۰۰۵ با کمک خیرین و دوستانش اقدام به ساخت مدرسه برای کودکان شرپاهای نپالی کرد.
زمانیکه از سیمون مورو در پاسخ به این سوال که چرا برای صعود زمستانی به K2 تلاش نمی کنی ، گفت: “همسر من در خواب دیده که من بر روی K2 خواهم مُرد ؛ بنا به قولی که به همسرم دادم هرگز بر روی K2 تلاش نخواهم کرد”

همچنین او در زمستان از ۱۰۰ متری قله برودپیک تصمیم به بازگشت گرفت . وی بعد ها در مورد این تصمیمش چنین گفت:

من از ۱۰۰ متری قله برودپیک در زمستان در هوای خوب برگشتم. چرا؟
چون ساعت ۴ عصر بود و
در زمستان ساعت ۵ هوا تاریک می شد!
من می توانستم به قله برسم.
و مطمئن بودم با رسیدن به آن وارد
تاریخ می شوم.
اما برای من مهم این بود که آیا خود من جایی در آن تاریخ دارم؟
و آیا زنده می مانم که از آن لذت ببرم!
بنابراین برگشتم
و با عقلم صعود کردم
و نه با قلبم

سیمون مورو جز فاتحین تمامی ۱۴ قله ی بالای ۸۰۰۰ متر نیست و شاید هرگز نباشد ، حتی او فاتح ۷ قله ی بلند ۷ قاره نیز نخواهد شد ،او حتی رکوردی در صعود های سرعتی ندارد ولی بدون شک سیمون مورو بزرگ است و تکرار نشدنی . سیمون بدون شک اسطوره است و نبوغ بالایی دارد.

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
کمپ اصلی کوه وینسون

کوه وینسون ، ایستگاه آخر کوهنوردان در قطب جنوب

نویسنده: مسعود فرح بخش

توده ویسنون با ۲۱ کیلومتر طول و ۱۳ کیلومتر عرض در غرب قاره جنوبگان قرار دارد. کوه وینسون با ارتفاع ۴۸۹۲ متر به عنوان بلند ترین نقطه قطب جنوب ، ایستگاه آخر کوهنوردان برای رسیدن به چالش هفت قله مرتفع هفت قاره است.
این کوه دور افتاده که میانگین دمایش در تابستان که حتی خورشید ۲۴ ساعته به آن می تابد از منهای ۳۰ درجه سانتیگراد گرمتر نمی شود ، تا سال ۱۹۵۸ ناشناخته بود.
در سال ۱۹۵۸ با پرواز های اکتشافی نیروی دریایی ایالات متحده سرانجام این کوه شناسایی شد.

مسیر کوه وینسون در قطب جنوب

مسیر کوه وینسون در قطب جنوب

مسیر کوه وینسون

مسیر کوه وینسون

نام کوه وینسون از کارل وینسون عضو جمهوری خواه کنگره آمریکا که سالها از سفرهای اکتشافی نیروی دریای آمریکا به قطب جنوب و شمال حمایت کرد ، گرفته شده است.
اولین تلاش برای صعود به قله وینسون در سال ۱۹۶۳ توسط کلوب آلپاین آمریکا انجام شد و سرانجام برای اولین بار کوه وینسون در سال ۱۹۶۶ توسط گروهی از محققین و کوهنوردان آمریکایی با اسپاسنری کلوب آلپاین آمریکا و موسسه نشنال جئوگرافی و با حمایت نیروی دریایی آمریکا صعود شد.

کوه وینسون مسیر فنی و پیچیده ای ندارد و کسانی که عازم صعود به ویسنون هستند با مشکلاتی مانند سرمای زیاد و یخ و برف بودن مسیر که از ویژگی های قطب جنوب به حساب می آید ، مواجه هستند.

کوهنوردان به وسیله هواپیماهای مخصوص وارد قط جنوب می شوند

کوهنوردان به وسیله هواپیماهای مخصوص وارد قط جنوب می شوند

اصلی ترین چالش کوه وینسون که یکی از هفت قله ی هفت قاره می باشد ، سفر به خود قطب جنوب می باشد و معمولا در دو ماه دسامبر و ژانویه در سال امکان سفر وجود دارد.
همینطور کوه وینسون به جهت دور افتاده بودن و مشکلات خاص سفر به آن ، گران قیمت ترین کوه دنیا به جهت صعود است.

قله وینشون ، مرتفع ترین قله قطب جنوب

قله وینشون ، مرتفع ترین قله قطب جنوب

برای صعود به کوه وینسون معمولا از هر جای دنیا باید به جنوب شیلی سفر کرد.شرکت های توریستی و کوهنوردی از شیلی برای صعود به کوه وینسون به ازای هر نفر مبلغی در حدود ۳۰۰۰۰ دلار آمریکا دریافت می کنند که این فقط شامل سفر به قطب جنوب ، اقامت و راهنما برای صعود به قله است.
زمانیکه هزینه های سفر به شیلی ، تجهیزات و مدت زمان را سفر را با مبلغ فوق جمع کنیم متوجه می شویم که صعود به “کوه وینسون” هزینه ای گزاف برای کوهنوردان دارد.
تا کنون در حدود ۱۴۰۰ کوهنورد موفق به صعود قله این کوه شدند.
در سال ۲۰۰۱ تیمی متشکل از هشت کوهنورد به سرپرستی کوهنورد مشهور “کنراد آنکر” (کسی که جسد جورج مالوری در اورست را پیدا کرد) با اسپانسری برنامه تلویزیونی معروف نوا nova توانستند برای اولین بار از مسیر شرقی این کوه را صعود کنند.

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
کوه دنالی یا مک کینلی در آلاسکا

دنالی ؛ غولی در آمریکای شمالی

نویسنده: مسعود فرح بخش

کوه دنالی یا نام دیگرش “مک کینلی” به ارتفاع ۶۱۹۰ متردر آلاسکای آمریکا، بلندترین کوه آمریکای شمالی می باشد. این کوه نه تنها یکی از مشکل ترین کوه های ۶۰۰۰ متری برای صعود است بلکه در مقایسه با کل کوه ها حتی ۸۰۰۰ متری ها بسیار مشکل می باشد.
یکی از ویژگی های اصلی دنالی که آن را از همه کوه های دیگر متمایز می کند فاصله کمپ اصلی تا نوک قله ی آن است در واقع اگر مبنای ارتفاع کوه ها را فاصله عمودی کمپ اصلی تا قله در نظر بگیریم ؛ دنالی مرتفع ترین کوه دنیا می باشد.برای صعود به دنالی باید در حدود ۵۵۰۰ متر بصورت عمودی ارتفاع زیاد کرد.

همینطور از نظر فاکتور ارتفاع نسبی کوه ها ، دنالی بعد از اورست و آکانکاگوا در آرژانتین سومین کوه دنیا می باشد.

کوه دنالی یا نام دیگرش مک کینلی که به احترام نام بیست و پنجمین رئیس جمهور آمریکا گذاشته شد ، یکی از هفت کوه مرتفع هفت قاره نیز می باشد. یکی دیگر از چالش های صعود به دنالی آب و هوای سرد و بسیار متغیر این کوه می باشد. دنالی به دلیل قرار گرفتن در عرض جغرافیای ۶۳ در جه شمالی آب و هوایی بسیار سرد و متغیر نسبت به کوه های هم ارتفاع خود در رشته کوه های هیمالیا و قراقروم دارد.

کمپ 5000 متر دنالی

کمپ ۵۰۰۰ متر دنالی

اولین تلاش برای صعود این کوه در سال ۱۹۰۳ توسط جیمز ویکرشام انجام شد. این صعود از مسیر دیواره شمالی دنالی انجام شد و صعودی ناموفق بود. این مسیر بعدها “مسیر ویکرشام” نامیده شد. به دلیل خطر بهمن در این مسیر تا سال ۱۹۶۳ این مسیر بدون صعود باقی ماند.
اولین صعود این کوه در سال ۱۹۱۳ توسط کوهنوردان آمریکایی انجام شد.
تا ۱۹ سال بعد دنالی صعود نشد تا اینکه دومین صعود این کوه در سال ۱۹۳۲ انجام شد.
اولین صعود زمستانی این کوه در سال ۱۹۶۷ انجام شد.

کلوب آلپاین ژاپن در سال ۱۹۹۰ جهت انجام پروژه تحقیقاتی یک ایستگاه کوچک هواشناسی را در ارتفاع ۵۷۱۰ متری این کوه نصب کرد . در سال ۲۰۰۲ ایستگاه دیگری در ارتفاع ۵۸۰۰ متری جایگزین ایستگاه قبلی شد.

Denali

بر اساس داده های ثبت شده در این ایستگاه هواشناسی دما در ۱ دسامبر ۲۰۰۳ به منهای ۵۹/۷ درجه سانتیگراد رسید. در آن روز سرعت باد ۳۰ کیلومتر بر ساعت ثبت شد ؛ بر اساس این داده ها در آن روز دمای سرمایش یا دمایی که بدن احساس می کند منهای ۸۳/۴ درجه سانتیگراد بود.

صعود زمستانی به کوه دنالی

صعود زمستانی دنالی به دلیل دمای بسیار پایین ، برف بسیار زیاد در مسیر ، خطر بهمن ، یخ زدن مسیر و درگیری با یخ و صخره ، فاصله زیاد کمپ اصلی تا قله و آب و هوای بسیار متغیر جز کارهای شاخص و بسیار سخت در کوهنوردی می باشد.

لانی دوپر Lonnie dopre کوهنورد ۵۳ ساله آمریکایی بعد از سه تلاش ناموفق در ژانویه سال ۲۰۱۵ در چهارمین سال متوالی تلاش زمستانی خود بر روی کوه ۶۱۹۰ متری دنالی(بلندترین کوه قاره آمریکای شمالی در آلاسکا) ، اولین صعود موفق انفرادی در ماه ژانویه  را انجام داد.

lonnie-dupre-denali_h

لانی دوپر در صعود زمستانی انفرادی در ماه ژانویه به کوه سرسخت و سرد دنالی

کوه دنالی به دلیل قرار گیری در عرض جغرافیایی ۶۳ درجه شمالی در ایالت آلاسکای آمریکا نه تنها آب و هوایی بسیار سرد و خشن دارد بلکه طول روز نیز در آن بسیار کوتاه است بطوریکه ماه ژانویه تاریک ترین ماه سال است.

سال ۲۰۱۴ در تلاش ناموفق دوپر بر روی دنالی سرعت باد به ۱۰۰ مایل بر ساعت و دما به ۵۱ درجه زیر صفر رسید که او را مجبور به بازگشت کرد. لانی دوپر در صعودهایش از چادر استفاده نمی کند و شبها را در غار های برفی که خود حفر می کند به سر می برد.

در سال ۲۰۱۵ و در روز صعود طلوع خورشید در ۱۰:۲۸ قبل از ظهر و غروب خورشید در ۳:۵۳ بعد از ظهر بود یعنی دوپر فقط حدود ۵ ساعت و نیم از روشنایی روز برخوردار بود.

قبل از این صعود موفق لانی دوپر ، فقط ۱۶ نفر موفق به صعود زمستانی کوه دنالی شدند که در این بین فقط صعود یک تیم روسی در ماه ژانویه بود.

اولین صعود زمستانی دنالی در سال ۱۹۶۷ توسط سه کوهنورد انجام شد. آنها  در هنگام برگشت با طوفان و کولاک مواجه شدند و ۶ روز را در یک غار برفی بیواک کردند. آرت دیویدسن یکی از اعضای تیم سه نفره بعدها کتابی با عنوان “منهای ۱۴۸ درجه” با اشاره به سردترین دمایی که آنها در بیواک تجربه کردند را منتشر کرد.

۶ کوهنورد نیز در راه صعود زمستانی کوه دنالی جان باختند.

《فیلم تلاش زمستانی انفرادی دوپر بر روی دنالی》

منبع:

صفحه ویکیپدیا

نشنال جغرافی

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است