گروه سفرهای پرسیکا
راینولد مسنر

رینهولد مسنر ؛ مردی برای تمام دوران

نویسنده: مسعود فرح بخش

رینهولد مسنر کوهنورد ، ماجراجو ، کاشف ، قطب نورد ، کویرنورد و نویسنده اهل ایتالیا متولد ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۴

مسنر به قدری بزرگ است که کلمات قادر به وصف او نیستند ؛ او مرد اولین ها و بی شک یکی از بهترین های کوهنوردی در تمام دوران است.

مسنر از دوران کودکی کوهنوردی را زیر نظر پدرش جوزف مسنر شروع کرد . وی زمانیکه تنها ۵ سال داشت با پدرش اولین قله ی خود را صعود کرد . او که همراه با پدرش در گوشه ای از الپ کوهنوردی می کرد کم کم عاشق کوه و صخره شد. مسنر علاقه ی شدیدی به کوهستان آلپ و دلومیت ها داشت( دلومیت ها رشته کوهی در شمال شرقی ایتالیا هستند که به دلیل شکل سوزنی  و صخره های سر به فلک کشیده بسیار معروف می باشند ؛ بلندترین قله دولومیت ها “مارمولودا” با ۳۳۴۳ متر ارتفاع است)

مسنر هشت برادر و یک خواهر داشت. او بعد ها با برادرش گونتر کوهنوردی و با برادر دیگرش هابرت قطب های زمین را پیمایش کرد.

زمانیکه مسنر ۱۳ سال داشت بصورت جدی مشغول فعالیت های کوهنوردی شد و اینکار را بهمراه برادرش گونتر که ۱۱ سال داشت انجام داد.

مسنر در دهه ۶۰ با الهام گرفتن از هرمان بول سبک کوهنوردی آلپی را بنیان نهاد. یعنی کوهنوردی از پای کوه بدون مسیر مشخص ، برقراری کمپ در صورت نیاز بصورت موقت ، حمل کمترین تجهیزات و زمان حداقل برای دستیابی به هدف

در سال ۱۹۷۰ مسنر اولین سفر خودش به هیمالیا را بهمراه برادرش گونتر انجام داد. هدف آنها صعود به قله سرسخت نانگاپاربات از جبهه صعود نشده روپال بود.

مسنر و برادرش گونتر سرانجام به قله رسیدند اما به دلایل نتوانستند از مسیری که بالا آمده بودند به پایین بروند و در کمال شگفتی بدون طناب ، آذوقه ، کیسه خواب و چادر از جبهه دیامیر که هیچ کوهنوردی در آن نبود تصمیم به فرود گرفتند. دو روز بعد در راه بازگشت تراژدی بزرگی رخ داد. گونتر بر اثر سقوط بهمن کشته شد و خود مسنر هر ده انگشت پایش را بعلت سرمازدگی از دست داد. از مسنر کم تجربه در آن زمان برای انجام این صعود بهمراه برادر کم تجربه ترش بسیار انتقاد شد.

مسنر در ۱۹۷۵ گاشربروم ۱ را در سه روز از مسیر جدید صعود کرد که این زمان در آن زمان بی سابقه بود.

مسنر مرد اولین ها بود او بعد ها بعد از سه تلاش ناموفق سرانجام در ۱۹۷۸ نانگاپاربات را از جبهه دیامیر بصورت سولو ، انفرادی و بدون کپسول اکسیژن و بدون حمایت هیچ تیم کوهنوردی صعود کرد. این اولین صعود انفرادی کامل در کوه های ۸۰۰۰ متر بود.

او در همین سال به مرا پیتر هابلر اورست را بدون کپسول اکسیژن صعود کرد تا آن زمان صعود به اورست بدون استفاده از کپسول اکسیژن از سوی کوهنوردان ، شرپاها و دکترها غیر ممکن شمرده می شد اما مسنر و هابلر اولین نفراتی بودند که این غیرممکن را ممکن کردند.

مسنر تمامی ۱۴ کوه بالای هشت هزار متر را صعود کرد و اولین نفری شد که به این افتخار دست پیدا کرد . مسنر تمامی این ۱۴ قله را بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود کرد.

مسنر بعد ها اورست را بصورت سولو و افرادی و بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود کرد تا بالاترین صعود انفرادی تاریخ کوهنوردی را ممکن کند.

مسنر بعنوان یک کاشف و ماجراجو به قله های بسیاری در سرتاسر دنیا صعود کرده . مسنر قطب های زمین را نیز پیمایش کرده و صحرای بزرگ گوبی را نیز درنوردید. همچتین او فاتح هفت قله مرتفع هفت قاره جهان نیز می باشد. با هم نگاهی می اندازیم به کارنامه پرافتخار مسنر در گذر زمان:

 

مسنر در مجموع ۲۰ بار قله های بالای هشت هزار متر را صعود کرد

کارنامه مسنر در هشت هزار متری ها به ترتیب زمان صعود:

۱۹۷۰ نانگاپاربات اولین وآخرین صعود از جبهه روپال با برادرش گونتر

۱۹۷۲ ماناسلو از مسیر جدید

۱۹۷۵ گاشربروم ۱ اولین صعود به روش آلپی در تاریخ هیمالیا در سه روز گشایش مسیر جدید

۱۹۷۸ اورست اولین صعود تاریخ اورست بدون کپسول اکسیژن بهمراه پیتر هابلر

۱۹۷۸ نانگاپاربات اولین صعود سولو و انفرادی به یک کوه هشت هزار متری

۱۹۷۹کوه سرسخت K2

۱۹۸۰ اورست ؛ اولین و تنها صعود انفرادی و بدون کپسول اکسیژن در تاریخ هیمالیا

۱۹۸۱ شیشاپانگما ؛ گشایش مسیر جدید

۱۹۸۲ کانجنچونگا ؛ گشایش مسیر جدید

۱۹۸۲ گاشربروم ۲

۱۹۸۲ برودپیک

۱۹۸۲ اولین تلاش زمستانی بر روی چوآیو (صعود نا موفق)

۱۹۸۴ تراورس گاشربروم ۱ و ۲ صعود به قله ها بدون بازگشت به کمپ اصلی

۱۹۸۵ دائولاگری

۱۹۸۵ آناپورنا ؛ گشایش مسیر جدید

۱۹۸۶ ماکالو

۱۹۸۶ لوتسه

سایر اکسپدیشن های مسنر:

۱۹۷۱ انجام برنامه های کوهنوردی در ایران ؛ نپال ، گینه نو ، پاکستان و شرق آفریقا

۱۹۷۲ نوشاخ واقع در رشته کوه هندوکش افغانستان

۱۹۷۴ کوه دنالی در آلاسکا از مسیر جدید

۱۹۷۸ کلیمانجارو مسیر جدید

۱۹۸۶ پیمایش شرق تبت ، کوه وینسون در قطب جنوب ؛ در این سال مسنر اولین شخصی شد که ۷ قله ی مرتفع ۷ قاره ی دنیا را بدون کپسول اکسیژن صعود کرد

۱۹۸۹ پیمایش قطب جنوب

۱۹۹۲ کوه شیمباروزو مرتفع ترین کوه دنیا بر مبنای فاصله از مرکز کره زمین

۱۹۹۵ پیمایش قطب شمال از سیبری به کانادا(ناموفق)

۱۹۹۸ صعود به کوه های مغولستان و برخی کوه های آند

۲۰۰۰ ساخت فیلمی بر روی کوه فوجی ژاپن

۲۰۰۳ سفر به اقیانوس منجمد شمالی

۲۰۰۴ پیمایش صحرای بزرگ گوبی مغولستان ، ۲۰۰۰ کیلومتر پیمایش پیاده

مسنر پا به سن گذاشته در سال ۲۰۰۳ شروع به ساخت پروژه به نام “موزه کوهنوردی مسنر” کرد که در سال ۲۰۰۶ در قالب پنج موزه در نقاط مختلف کوهستان آلپ به منظور بازدید عموم بازگشایی شدند.در این موزه ها عکس ها وتجهیزاتی از کوهنوردی ها ی مسنر وهمینطور سایر تجهیزات و ادوات کوهنوردی به نمایش در آمده .

اینکه مسنر با این سبک کوهنوردی در تمامی صعود هایش زنده ماند و چگونه تمامی صعود هایش بدون کپسول اکسیژن بودند خود نشان از نبوغ و توان فرا انسانی او دارد. بدون شک نام و یاد مسنر برای همیشه در تاریخ کوهنوردی باقی می ماند .

سخنانی از مسنر:

“بدون خطر مرگ، کوهنوردی دیگر کوهنوردی نیست ولی در کوهنوردی من به دنبال مرگ نیستم، دقیقا برعکس آن، من سعی در زنده ماندن دارم. اما زنده ماندن بدون وجود خطر مرگ نیز بسیار آسان است. کوهنوردی هنر زنده ماندن در شرایط سخت است که شامل خطر مرگ هم میشود. بهترین کوهنورد کسی نیست که تلاش میکند تا یکی دوبار کارهای احمقانه بکند و سپس بمیرد. بلکه بهترین کوهنورد کسی است که سعی میکند بزرگترین کارها را انجام دهد و زنده بماند . . .شما باید نزد خودتان در نظر بگیرید که فلان کار را میتوانید انجام دهید و یا نمیتوانید. این یکی از اصلیترین قسمتهای کوهنوردی است که هر لحظه باید یادتان باشد. پیش خودتان بگوئید”این حد و مرز من است. بیشتر از این نمیتوانم، باید پائین تر از این حد توقف کنم.” و اگر شما از این حد بالاتر بروید مطمئنا در کوهنوردی کشته خواهید شد و هنر کوهنوردی زنده ماندن است نه مردن.”

 

منابع:

وبسایت هشت هزارتایی ها

کوهنوردان زرتشتی

صفحه ویکیپدیا

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
Logo Piolets d'or

جایزه کلنگ طلایی

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

جایزه کلنگ طلایی معتبرترین جایزه سالانه کوهنوردی است که از سال ۱۹۹۱ توسط مجله فرانسوی Montagnes و انجمن فرانسوی Le  groupe de haute montagne یا به اختصار GHM به کوهنوردانی که در سرتاسر دنیا برنامه های شاخص کوهنوردی انجام می دهند اهدا می شود.

 

انجمن فرانوسوی GHM با عضویت کوهنوردان فرانسوی و سایر کوهنوردان از سرتاسر دنیا به ارتقاء سطح فنی و کیفی برنامه های آنان کمک می کند. همینطور کوهنوردان سرتاسر دنیا می توانند با همدیگر آشنا شوند و از رزومه فعالیت هایشان آگاهی پیدا کنند.

 

نامزدهای جایزه کلنگ طلایی توسط GHM و Montagnes انتخاب می شوند و هر ساله مراسمی با حضور داوران ، برگزار کنندگان مراسم و کوهنوردان از سرتاسر دنیا در شهر شامونی فرانسه و کورمایور ایتالیا برگزار می شود و جایزه کلنگ طلایی که معتبرترین جایزه دنیای کوهنوردیست به منتخبین اهدا می شود.

 

کوهنوردانی که نامزد جایزه کلنگ طلایی می شوند نه تنها می بایستی یک برنامه خاص کوهنوردی در سطح جهانی را انجام دهند بلکه باید در اجرای برنامه های خود از موارد زیر نیز پیروی کنند:

استفاده از کمترین تجهیزات و در واقع شیوه آلپی و سبک بار بودن برنامه. طبق این اصل صعود ها باید با حداقل هزینه اقتصادی انجام شود. طناب های ثابت ، اکسیژن های مکل ، باربرها ، شرپاها و سایر عوامل انسانی می بایستی کمترین نقش را داشته باشد و یا به عبارتی نقشی نداشته باشد.

پایبند بودن به ارزش های اخلاقی ، احترام به جامعه محلی ، حفظ محیط زیست و اعتقاد به روح واقعی ورزش کوهنوردی می بایستی سر منشا برنامه ها قرار گرفته باشد.

مسیر و نوع برنامه می بایست خلاقانه باشد و انجام برنامه یک نوآوری در تاریخ کوهنوردی باشد.

در انتخاب نامزدها برای داوران نه تنها ارتفاع کوه چندان اهمیتی ندارد بلکه تکیه بر مهارت ، تجربه و دانش کوهنوردی بهمراه نوآوری ، خلاقیت و درجه سختی مسیر از اهمیت بسیار بالاتری برخوردار است.

بر طبق این اصل بسیاری از صعودهای کوهنوردان از مسیرهای عادی به مرتفع ترین قلل دنیا ، امروزه کاری بسیار عادی تلقی می شود و شامل هیچ یک از گزینه های بالا برای نامزدی در جایزه کلنگ طلایی نیست.

 

مراسم جایزه کلنگ طلایی برعکس سایر مراسم های ورزشی چندان رقابتی نیست و سرشار از احساسات است. داوران در برخی از سال ها جایزه کلنگ طلایی را به بیش از یک کوهنورد و یک برنامه اهدا کردند حتی در سال ۲۰۱۳ جایزه کلنگ طلایی در اقدامی بی سابقه به شش برنامه مختلف کوهنوردی اهدا شد.

 

اولین جایزه کلنگ طلایی در سال ۱۹۹۲ به دو کوهنوردی اهل اسلونی برای ۳۰۰۰ متر صعود از برج جنوبی کانجن چونگا رسید.

ازسال ۲۰۰۹ به جز جایزه اصلی کلنگ طلایی جایزه “یک عمر فعالیت کوهنوردی” نیز برای ادای احترام به کوهنوردان قدیمی و با تجربه به آنان اهدا می شود.

اولین کوهنوردی که جایزه یک عمر فعالیت کوهنوردی را کسب کرد ، والتر بوناتی کوهنورد ، ماجراجو و نویسنده ی ایتالیایی بود .

در سال ۲۰۱۰ جایزه یک عمر فعالیت کوهنوردی به رینهولد مسنر اهدا شد.

مارکو پریزل کوهنورد اسلونیایی با سه بار برنده شدن این جایزه رکورد دار می باشد. وی اولین جایزه کلنگ طلایی را در سال ۱۹۹۲ کسب کرد و همچنین در سال های  ۲۰۰۷ و ۲۰۱۴ برای بار دوم و سوم نیز این جایزه را تصاحب کرد.

اولی استک کوهنوردی توانمند سوئیسی نیز دو بار جایزه کلنگ طلایی را کسب کرده. وی در سال ۲۰۱۴ برای اولین صعود سولو و انفرادی رخ جنوبی آناپورنا و در سال ۲۰۰۹ برای اولین صعود آلپی رخ شمالی کوه  ۶۵۰۰ متری Tengkampoche در نپال این جایزه را کسب کرد.

در سال ۲۰۰۹ “کی تانیگوچی” کوهنوردی ژاپنی اولین زنی بود که جایزه کلنگ طلایی را کسب کرد.

جایزه کلنگ طلایی به دلیل تغییرات در سیستم داوری در سال ۲۰۰۸ برگزار نشد.

Logo Piolets d'or

لوگوی جایزه معتبر کلنگ طلایی

برداشت از:

https://en.wikipedia.org/wiki/Piolet_d%27Or

http://www.pioletsdor.net/index.php/en/

http://kouheghaf.blogspot.com/2016/03/blog-post_51.html

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
Panthera_uncia_Shynghyz_Tama_Zoo_2015-09-20

پلنگ برفی کوهنوردی

نویسنده و مترجم: مسعود فرح بخش

پلنگ برفی با نام عمومی snow leopard گربه سانی کوچک به نسب سایر پلنگ ها می باشد که در نواحی کوهستانی آسیای میانه زندگی می کند. مناطق زندگی این حیوان به قدری صعب العبور است که نمی توان اطلاعات دقیقی از تعداد و نوع زندگی آنها جمع آوری کرد. استتار بی نظیر این جاندار نیز مزید بر علت شده تا کمتر کسی در طبیعت موفق به دیدن پلنگ برفی شده باشد. این پلنگ بر عکس گربه سانان دیگر با شرایط زندگی در نواحی سرد کوهستانی خو گرفته است. گوشهایش به جهت دفع کمتر گرما حالت گرد دارند. خال های رز شکلی در بدن حیوان ، چشم سبز ، تفاوت بینی و دهان و تطابق آن با محیط زندگی و بدن پر مو از خصوصیات این حیوان زیبا و کم یاب است . تعداد این جاندار در طبیعت چیزی بین ۴ هزار تا ۷ هزار قلاده تخمین زده می شود.

عمده محل زندگی این حیوان در کوه ها ی آسیای میانه و در اتحاد جماهیر شوروی سابق می باشد.

800px-Mikmar

پلنگ برفی

 

در شوروی سابق و امروزه در تاجیکستان، قزاقستان و قرقیزستان ۵ کوه با ارتفاع بالای ۷۰۰۰ متر وجود دارد. در گذشته هر کوهنوردی که به یکی از این کوه ها صعود می کرد باید از تجربه و مهارت کافی برخوردار می بود. به جهت سخت و صعب العبور بودن این ۵ کوه ، بعد ها روس ها عنوان ” جایزه پلنگ برفی” را برای کسی که تمامی این ۵ کوه را صعود کند در نظر گرفتند و اولین جایزه پلنگ برفی در سال ۱۹۶۱ به “اوگنی ایوانوف” رسید.

سه قله از پنج قله در رشته کوه پامیر در کشورهای تاجیکستان و قرقیزستان است. دو قله ی دیگر در رشته کوه تیان شان در کشورهای قزاقستان ، قرقیزستان و چین قرار دارند.

Pamir_Mountains,_Tajikistan ie plan

رشته کوه پامیر

The Tian Shan range on the border between China and Kyrgyzstan with Khan Tengri (7,010 m) visible at center.

رشته کوه تیان شان و خانتنگری در مرکز

این ۵ کوه به ترتیب ارتفاع عبارتند از :

۱-کمونیزم Communism در رشته کوه پامیر کشور تاجیکستان با ۷۴۹۵ متر ارتفاع

۲-پوبدا Pobeda در رشته کوه تیان شان کشور قرقیزستان و چین با ۷۴۳۹ متر ارتفاع

۳-لنین Lenin در رشته کوه پامیر کشور تاجیکستان و قرقیزستان با ۷۱۳۴ متر ارتفاع

۴-کورژنفسکا Korzenevskaja در رشته کوه پامیر کشور تاجیکستان با ۷۱۰۵ متر ارتفاع

۵-خانتنگری Khan Tengri در رشته کوه تیان شان کشور قرقیزستان و قزاقستان با ۷۰۱۰ متر ارتفاع

ismaeel samani (Communism old)

کمونیسم یا امیرمنصور سامانی در رشته کوه پامیر

pobeda

پوبدا در رشته کوه تیان شان

lenin(ebne sina)

لنین یا ابن سینا در رشته کوه پامیر

Korzhenevskaya

کورژنفسکایا در رشته کوه پامیر

khan_Tengri

خانتنگری در رشته کوه تیان شان

هیچ کوهی با ارتفاع بالای ۷۰۰۰ متر را نمی توان ساده قلمداد کرد. کوه لنین با توجه به ارتفاعش از دید کوهنوردان کوهی ساده با مسیر غیر تکنیکی است و آمار صعود های آن زیاد است . از این رو می توان آنرا با کوه موستاق آتا مقایسه کرد.

مسیرهای نرمال کمونیزم و کورژنفسکایا کمی فنی تر می باشند .همینطور خطر بهمن در این مسیر ها جدی تر است و باید بسیار دقت کرد.

خانتنگری دو مسیر اصلی دارد ، یکی از این دو مسیر بسیار راحت تر می باشد اما خطر بهمن در این مسیر زیاد است از طرفی مسیر ایمن تر به لحاظ فنی مشکل تر است.

در واقع ارتفاع اصلی خانتنگری ۶۹۹۵ متر می باشد .روی قله یک نقاب برفی وجود دارد که ارتفاع آن را به ۷۰۱۰ متر می رساند اما این نقاب هرگز از سوی کوهنوردان صعود نمی شود.

تقریبا این چهار کوه به لحاظ فنی در درجه کوه های بسیار مشکل قرار نمی گیرند. کسانی که در پی عنوان پلنگ برفی هستند اصلی ترین چالش آنها صعود به قله پوبدا می باشد. در واقع صعود به این قله بسیار سخت می باشد ، معمولا کوهنوردان در ایستگاه پوبدا متوقف می شوند. آمار صعود به پوبدا بسیار کمتر از ۴ کوه دیگر است.

در سال ۲۰۰۳ زنده یاد مهدی اعتمادی فر از ایران توانست بعنوان اولین ایرانی عنوان پلنگ برفی را کسب کند.

در سال ۲۰۱۱ زنده یاد مهدی عمیدی بعنوان دومین ایرانی عنوان پلنگ برفی را کسب کرد.

اولین عنوان پلنگ برفی در سال ۱۹۶۱ به اِوگنی ایوانوف رسید. اما اوبه هر ۵ قله صعود نکرده بود و عنوان را بصورت افتخاری دریافت کرد.

اولین کسی که به هر ۵ قله صعود کرد و عنوان پلنگ برفی را تصاحب کرد کریل کاژمین و والنتین بوژاکوف در سال ۱۹۶۶ بودند.

اولین زنی که عنوان پلنگ برفی را کسب کرد لودمیلا آگارانوسکایا در سال ۱۹۷۰ بود.

جوانترین پلنگ برفی آندری تِسلیشِف با ۲۲ سال سن در سال ۱۹۸۶ بود.

مسن ترین پلنگ برفی لف سارکیسوف با ۵۸ سال سن در سال ۱۹۹۷

رکورد سریع ترین زمان رسیدن به عنوان پلنگ برفی مربوط به دنیس اوروبکو کوهنورد مشهور قزاق است که در ۵۸ روز بهمراه سرگئی مولوتوف این عنوان را تصاحب کرد.

رکورد بیشترین تکرار عنوان پلنگ برفی در سال ۲۰۰۴ به بوریس کورشونوف رسید. وی ۹ بار به عنوان پنگ برفی رسیده است.

تا کنون تا انتهای سال ۲۰۱۵ میلادی ۶۴۴ بار عنوان پلنگ برفی به کوهنوردان مختلف رسیده است.

بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و استقلال کشورها از آن برخی نامگذاری قله ها تغییر کرد و ممکن است در برخی منابع با نام های دیگر مواجه شوید مانند ابو علی سینا و امیر منصور سامانی! اما نام اصلی قله ها که در بین کوهنوردان و محلی ها رواج دارد همین نام های بالا می باشند.

برای دیدن اسامی پلنگ های برفی به وب سایت زیر مراجعه کنید:

<<فهرست پلنگ های برفی>>

منبع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Snow_Leopard_award

http://www.summitpost.org/the-snow-leopards/235234

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
b38654e5514e226beb76653a997efb8a

وندا روتکیویچ ، کوهنورد زنی که بالاتر از مرد ها بود

نویسنده: مسعود فرح بخش
وندا روتکیویچ ، متولد ۱۹۴۳ در لهستان است. از اواسط دهه ۶۰ میلادی وقتی پای لهستانی ها به کوه های مرتفع دنیا باز شد ؛ بسیاری از ناممکن ها ، ممکن شد . لهستانی ها با کارهای شاخص خود نبوغ و سرسختی بالای خود را به رخ همگان کشیدند . بدون شک در دنیای کوهنوردی لهستانی ها حرف های زیادی برای گفتن دارند و در بین لهستانی ها نام خانم “وندا روتکیویچ” به زیبایی می درخشد.

بی تردید وندا نه تنها یکی از بهترین کوهنوردان زن تمام دوران بود بلکه می توان گفت او یکی از بهترین های هیمالیا و قراقروم بود.

وندا ورزش های شنا ، ژمیناستیک و اسکی را به طوری حرفه ای دنبال می کرد. او اولین بار در سال ۱۹۶۱ در جریان اردوی تیم ملی والیبال زنان لهستان برای بازی های المپیک توکیو با کوهنوردی آشنا شد. وندا اولین صعود بلند خود را در سال ۱۹۷۰ به قله لنین انجام داد.

در سال ۱۹۷۵ وندا روتکیویچ در قالب تیم لهستانی برای اولین بار به قله گاشربروم ۳ صعود کردند. این اولین صعود موفق گاشربروم ۳ بود. این کوه مرتفع ترین قله ۷۰۰۰ متری و پانزدهمین قله مرتفع دنیاست.گاشربروم ۳ اولین کوه دنیا بود که اولین صعود آن توسط یک زن انجام شد.

وندا بعنوان نخستین زن دیواره شمالی ایگر را صعود کرد.

همچنین وندا دیواره شمالی ماترهورن را در زمستان صعود کرد.

او نوشاخ و آکانکاگوا را نیز صعود کرد.

وندا اولین زن کوهنورد بود که رویای رسیدن به ۱۴ قله هشت هزار متری را در سر داشت.

در سال ۱۹۷۸ او بعنوان اولین کوهنورد لهستانی ، اولین کوهنورد زن اروپایی و سومین زن دنیا به قله اورست صعود کرد.

وندا در سال ۱۹۸۵ کوه سرسخت نانگاپاربات را صعود کرد.

یکی از ماندگارترین کارهای وی صعود به عنوان اولین کوهنورد زن در سال ۱۹۸۶ به مشکل ترین کوه دنیا ، K2 بود.

شیشاپانگما را در سال ۱۹۸۷ صعود کرد و دو سال بعد در ۱۹۸۹ گاشربروم ۲ و در سال بعد گاشربروم ۱ را صعود کرد.

در سال ۱۹۹۱ چوآیو را به صورت سولو و انفرادی صعود کرد.

در همان سال کوه سرسخت آناپورنا ، خطرناک ترین کوه جهان را بازهم به صورت سولو و انفرادی صعود کرد.

در سال ۱۹۹۲ و در سن ۴۹ سالگی آخرین برگ از کارنامه پرافتخار وندا رقم خورد. وی آخرین بار توسط کوهنورد معروف مکزیکی ، کارلوس کارسولیو ، در ارتفاعات بالای کوه کانجن چونگا دیده شد. کارلوس سعی می کند او را مجبور به بازگشت کند اما وندا قبول نمی کند. بعد از آن وندا هرگز دیده نشد. در سال ۱۹۹۵ جسدی در کوه کانجن چونگا پیدا شد که گمان می رفت مربوط به او باشد.

اینکه او کانجن چونگا را صعود کرده یا نه هرگز مشخص نشد ، اگر او این کار را انجام داده باشد اولین کوهنورد زنی است که به سومین کوه مرتفع دنیا صعود کرد.

وندا روتکیویچ با احتساب کانجن چونگا تا سال ۱۹۹۲ توانست به ۹ قله هشت هزار متری صعود کندکه نشان از نبوغ و توان بسیار بالای این کوهنورد دارد و از این لحاظ از بسیاری کوهنوردان مرد زمان خود بالاتر بود

بدون شک او یکی از بهترین کوهنوردان زن تمام دوران است.

بعد ها در سال ۲۰۱۰ خانم ادورنه پاسابان اولین زنی بود که به تمامی ۱۴ قله بالای هشت هزار متر صعود کرد .

rutkiewicz-kukuczka

وندا روتکیویچ و یرزی کوکوچکا ، بسیاری ایندو را بهترین کوهنوردان مرد و زن تمام دوران می دانند

402960

وندا روتکیویچ

Wanda_Rutkiewicz,_Góry_Sokole,_fot

خانم وندا از برترین کوهنوردان زن تمام دوران

 

منبع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Wanda_Rutkiewicz

http://www.summitpost.org/in-memory-of-wanda-rutkiewicz-1943-1992/402961

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
Inglis_Mark

مارک اینگیلیس ؛ صعود با پای مصنوعی به بام دنیا

نویسنده: مسعود فرح بخش

در سن ۲۳ سالگی به قله ی ۳۷۰۰ متری صعود می کنی ، در مسیر صعود دچار حادثه می شوی ، طوفان و کولاک تو را زمین گیر می کند ، دو هفته در شرایط سخت در یک غار برفی فقط زنده می مانی ! بعد از دو هفته پیکر بی جانت پیدا می شود در حالیکه باید می مردی اما زنده ای ، در اثر سرمای شدید هر دو پایت را از بالای زانو از دست می دهی ، بعد از این تراژدی در آینده چه می کنی؟ جواب برای “مارک اینگلیس” مشخص است ؛ اورست را صعود می کنی !

مارک اینگلیس( MARK INGLIS) کوهنورد نیوزلندی و متولد ۱۹۵۸ در سال ۱۹۸۲ در کوه کوک (Mount Cook) در نیوزلند بر اثر سرمازدگی هر دو پای خود را از دست داد. او و همنوردش دو هفته ی تمام در شرایط بسیار ناگوار زنده ماندند اما این حادثه نتوانست جلوی اراده و پشتکار این مرد را بگیرد.

وی بعد از این سانحه دوباره به کوه بازگشت و در سال ۲۰۰۴ قله ی چوآیو را فتح کرد. وی بعد از چوآیو در سال ۲۰۰۶ راهی اورست شد و توانست بعنوان اولین انسان با پای مصنوعی قله ی اورست را صعود و فصل نوینی در هیمالیا باز کند.

وی در حین صعود به اورست و هنگام فرود مجددا دچار سرمازدگی شد و چند سانت دیگر از پای خود را از دست داد.

مستند” اورست ؛ فراتر از مرزها ” داستان صعود ۱۱ نفر در شرایط دشوار به این قله است که یکی از قسمت ها مربوط به مارک اینگلیس می باشد

 

Mark_Inglis_on_Everest_Summit

مارک اینگیلیس در قله اورست

miguelitos-little-green-car-8137

مارک اینگیلیس کوهنوردی با پاهای مصنوعی

Mark-Inglis-mountain-background

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
27-Summit-ridge-of-Mt

قدم گاه هیلاری

نویسنده: مسعود فرح بخش

۲۸ می ۱۹۵۳ زمانی که از کیسه خواب خود در ارتفاع ۸۵۰۰ متری بیرون آمد متوجه شد که کفش هایش در بیرون چادر بوده و کاملا یخ زده.

وی ۲ ساعت تمام وقت ، صرف گرم کردن کفش های خود کرد و سپس راه خود را به سمت مکانی آغاز کرد که تا کنون پای هیچ بشری به آن نرسیده بود.

بعد از چند ساعت کوهنوردی درست در زیر قله به جبهه ی صخره ای برخورد کرد که آخرین چالش وی در راه رسیدن به قله بود، او با زحمت بسیار از منطقه ی صخره ای عبور کرد و ناگهان در ساعت ۱۱ و سی دقیقه صبح خود را در ارتفاع ۸۸۴۸ متری یعنی بر بام دنیا دید. مکانی که تا کنون کسی پای بر آن نگذاشته بود.

وی ۱۵ دقیقه در مرتفع ترین نقطه کره زمین ماند و سپس راهی پایین شد.

همنورد او چون کار با دوربین عکاسی را بلد نبود ، هیچ عکسی از او بر روی قله ثبت نشد.

بعد ها به افتخار و به یادبود “سر ادموند هیلاری” چند متر جبهه صخره ای زیر قله را به نام او نامگذاری کردند.

قدمگاه هیلاری یک گرده صخره ای درست در زیر قله اورست است که آخرین چالش جدی کوهنوردان در راه رسیدن به بام دنیا می باشد. کوهنوردان در این منطقه به دلیل ارتفاع بالا معمولا از ماسک اکسیژن استفاده می کنند و صعود از این قسمت به کندی صورت می گیرد.

در برخی روز های سال در این نقاط ترافیک کوهنوردان شکل می گیرد که این موضوع انتقاد جدی عده ای را به همراه داشته است. اگر در این نقطه حادثه ای رخ دهد به دلیل شرایط خاص محیط و ارتفاع بالا و توجه به قانون ساعت چهارده(بازگشت تا قبل از ساعت ۱۴) امکان امداد رسانی وجود ندارد. به همین دلیل و اینکه خستگی در کوهنوردان به اوج خود رسیده و همینطور کمبود اکسیژن ، عده ی زیادی ترافیک کوهنوردان در این نقطه را خطر ساز می دانند و عبور از این نقطه نیازمند دقت بسیار زیاد است.

این شما و این “قدمگاه هیلاری” ؛ رویای همه کوهنوردان ؛ چند متر مانده به بام دنیا به افتخار سر ادموند هیلاری اولین فاتح اورست

07-rime-ice-on-climbers-summiting-670

قدم گاه هیلاری

Apa Sherpa at Hillary Step

در این منطقه به دلیل ارتفاع زیاد اکثر کوهنوردان از ماسک اکسیژن استفاده می کنند

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

قدم گاه هیلاری

140418-everest-sherpas-2314_1dda158a25797f55c05f346b9130a523

اکثر کوهنوردان در این منطقه عکس یادگاری را فراموش نمی کنند

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
George_Mallory_1915

افسانه ای به نام جورج مالوری

نویسنده: مسعود فرح بخش
جورج هربرت مالوری کوهنورد ، ماجراجو و کاوشگر مشهور انگلیسی زاده ی ۱۸۸۶میلادی بود. وی اولین انسانی بود که برای فتح اورست تلاش کرد.
مالوری سه تلاش بر روی بام دنیا انجام داد ، در تلاش اول در سال ۱۹۲۱(اولین اکسپدیشن بر روی کوه اورست) تا ارتفاع ۷۰۰۰ متری پیش رفت. وی در تلاش دوم خود در سال ۱۹۲۴ به ارتفاع ۸۵۵۰ متری رسید. تلاش مالوری و ارتفاع صعود وی با توجه به امکانات کوهنوردی آن زمان بسیار حائز اهمیت می باشد و نشان دهنده توان و نبوغ بسیار بالای مالوری دارد.
مالوری به همراه همنوردش “آندرو اروین” در سال ۱۹۲۴ برای بار سوم تلاشی را به سمت قله آغاز کرد. تلاشی که یکی از مهم ترین رازهای قرن بیستم را رقم زد.
پس از چند روز تلاش و بر قراری کمپ های یک تا شش سرانجام در روز ۸ ژوئیه ۱۹۲۴ روز موعود برای فتح بام دنیا فرا رسید. اعضای اکسپدیشن بریتانیایی از بیس کمپ مشغول رصد مالوری و اروین بودند. آخرین بار مالوری و اروین در ارتفاع ۸۶۰۰ متری و درست ۲۵۰ متر زیر قله مشاهده شدند در حالیکه با قدرت به سمت قله پیش می رفتند . پس از این مالوری و اورین هرگز دیده نشدند. ناپدید شدن مالوری ، بزرگ ترین راز تاریخ کوهنوردی را رقم زد ” آیا آنها قبل از رسیدن به قله ناپدید شدند یا بعد از آن”
۲۹ سال بعد از مالوری “سر ادموند هیلاری” بر فراز اورست ایستاد تا اولین انسانی باشد که قدم بر روی بام دنیا گذاشته اما آیا او واقعا اولین بود؟
پیدا کردن جسد مالوری نیز به اندازه ناپدید شدن وی پر رمز و راز بود. “کنراد آنکر” کوهنورد معروف آمریکایی یکی از افرادی بود که سال ها در اورست و در ارتفاع بالا و در منطقه مرگ به جستجو برای پیدا کردن جسد مالوری پرداخت.
سرانجام گروه کنراد آنکر در سال ۱۹۹۹ موفق شد جسد مالوری را بیابد. اما پیدا کردن جسد مالوری ، راز صعود او به اورست را پیچیده تر کرد.
پیکر یخ زده و تقریبا سالم مالوری بعد از ۷۵ سال در اورست پیدا شد. عده ای او را بعنوان اولین فاتح قله اورست می دانند. دو دلیل اساسی برای اثبات فرضیه ی صعود او به اورست وجود دارد:
۱- دختر مالوری گفته بود که پدرش عکسی از مادر وی به همراه داشته و به او قول داده بود که عکس او را بر روی بام دنیا قرار دهد. زمانیکه پیکر یخ زده مالوری پیدا شد تقریبا لباس ها و مدارک وی سالم بودند ، در مدارک و جیب مالوری عکسی از همسرش یافت نشد و این یعنی عکس را از مدارکش خارج کرده بود، اما آیا این عکس را روی قله گذاشت؟
۲-زمانیکه پیکر مالوری پیدا شد عینک آفتابی او درون جیبش قرار داشت این در حالی بود که در آن ارتفاع تقریبا صعود بدون عینک غیر ممکن است. مالوری این نکته را خوب می دانست به ویژه آنکه یکی از همنوردانش در صعود های قبلی بر اثر اشتباه استفاده نکردن از عینک دچار برف کوری شدید شده بود. این موضوع می تواند نشان دهنده این باشد که مالوری بعد از فتح قله و در حین فرود و در زمانیکه هوا رو به تاریکی می رفته دچار حادثه شده.
جمله مشهوری درباره مالوری وجود دارد. از او پرسیده بودند “چرا شما می خواهید اورست را فتح کنید؟” که او پاسخ داده بود “برای اینکه آنجا است”!
مالوری بی شک یکی از سرسخت ترین مردان قرن بیستم است. تلاش و عزم وی برای رسیدن به ناشناخته ها و انجام غیر ممکن ها ستودنیست . وی چه به قله رسیده باشد چه نه برای همیشه یک ” افسانه” باقی می ماند ؛ افسانه ای به نام “جورج مالوری”

gorg malury

اعضای اکسپدیشن ۱۹۲۳ در اورست ، جورج مالوری نفر اول ایستاده سمت راست

پی نوشت:

از داستان صعود مالوری چندین فیلم و کتاب وجود دارد.فیلم مستند معروف به نام “وحشی ترین رویا؛فتح اورست” (The wildest dream) و هم چنین کتاب معروفی با نام ” آخرین ساعات در اورست” (The last hours on everest) از این دسته اند.
در <<این لینک>> می توانید فیلم اصلی مربوط به زمان پیدا کردن جسد مالوری توسط تیم کنراد آنکر در سال ۱۹۹۹ را مشاهده کنید. دیدن این فیلم ۶ دقیقه ای خالی از لطف نیست

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
800px-Edmund_Hillary,_c

سر ادموند هیلاری ، اولین فاتح اورست

سر ادموند هیلاری ( زاده ۱۹۱۹ و درگذشت ۲۰۰۸) کوهنورد ، کاشف و ماجراجوی اهل نیوزلند بود. هیلاری اولین انسانی بود که پا بر روی قله اورست نهاد. هیلاری عضو نهمین تیم اکسپدیشن کوه اورست بود که توسط بریتانیا اعزام شدند. هیلاری و شرپای نپالی اش تنزینگ نورگای اولین انسان هایی بودند که موفق به فتح قله ی اورست شدند. سر ادموند هیلاری از سوی مجله تایم در بین ۱۰۰ شخصیت تاثیرگذار قرن بیستم قرار گرفت.
هیلاری از دوران مدرسه به کوهنوردی علاقه مند شد و اولین قله ی خودش را در سال ۱۹۳۹ صعود کرد. کوه الیویر در نیوزلند به ارتفاع ۱۹۳۳ متر اولین کوه هیلاری بود.
هیلاری بعد ها به استخدام نیروی هوایی ارتش سلطنتی نیوزلند درآمد و در طول جنگ جهانی دوم بعنوان مسیرخوان مشغول به فعالیت شد.
در سال ۱۹۵۱ هیلاری عضو تیم اکسپدیشن بریتانیا برای صعود به قله ی چوآیو بود که در این برنامه تیم بریتانیا موفق نبود.
هیلاری بعد از اورست با سفر اکتشافی خود به قطب جنوب اولین انسانی شد که به هر دو قطب جنوب و شمال کره زمین سفر کرد. هم چنین هیلاری ده قله ی دیگر را بعد از اورست در هیمالیا صعود کرد.
هیلاری دارای سه فرزند می باشد که فرزند اول وی ؛ پیتر یکسال بعد از صعود او به اورست به دنیا آمد . پیتر بعد ها با ادامه دادن راه پدر دو بار در سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۲ به اورست صعود کرد . همچنین پیتر هیلاری فاتح ۷ قله ی مرتفع ۷ قاره دنیا نیز می باشد.
سر ادموند هیلاری سرانجام در سال ۲۰۰۸ بر اثر سکته قلبی در گذشت.

Hillary_and_tenzing

ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای پس از صعود به اورست

800px-Edmund_Hillary_&_Sherpa_Tenzing

ادموند و تنزینگ سالها بعد از صعود تاریخی خود با هم دیدار کردند

Edmundhillary2006

سر ادموند هیلاری در آخرین سال های عمرش

برداشت از:

https://en.wikipedia.org/wiki/Edmund_Hillary

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
 
128978927__417265c

الیزابت هاولی ؛ تاریخ نگارِ تاریخ ساز

نویسنده: مسعود فرح بخش

بی تردید معروف ترین چهره ی غیر کوهنورد در دنیای کوهنوردی خانم الیزاب هاولی است.خانم هاولی متولد ۹ نوامبر ۱۹۲۳ در شیکاگو امریکا می باشد. وی با اینکه در طول عمرش حتی یک قله را هم صعود نکرده مسئول ثبت اکسپدیشن های هیمالیا می باشد.

هر کوهنوردی بعد از صعود باید به طور مستقیم با شخص خانم هاولی یا دستیارانش صحبت کند و مدارک خود را برای صعود به قله ارائه دهد و در نهایت این خانم هاولی و دستیارانش هستند که ادعای کوهنورد را مبنی بر صعود قله رد یا تایید می کنند.

او در دانشگاه میشیگان در رشته تاریخ تحصیل کرد و از سال ۱۹۴۶ در مجله fortune به عنوان خبرنگار شروع به کار کرد.او که شیفته سفر کردن بود در سال ۱۹۵۷ از کار در این مجله استعفا داد تا بتواند راحت به تمام نقاط دنیا سفر کند. وی اروپای شرقی ، خاور میانه از جمله ایران ، نپال و بسیاری از کشور های دیگر سفر کرد. در حین سفرهایش برای تامین مخارج زندگی و سفرهایش چند کار پاره وقت و موقت در نیویورک را انجام می داد. خانم هاولی در سفر به نپال و کاتماندو عاشق این نقطه از کره ی زمین شد و بعد از یک سال از بازگشتش در سال ۱۹۶۰ مجدد به کاتماندو بازگشت و هرگز آنجا را ترک نکرد.

او به واسطه شغل خبرنگاری اش بعد از ورود به نپال در مجله ی تایم و بعد ها در خبرگزاری رویترز شروع به فعالیت کرد. در طول این سال ها او متوجه شد که عمده خبرهایی که در این نقطه از جهان می گذرد مربوط به کوهنوردی و کوهنوردانی است که از جای جای دنیا به این نقطه از دنیا سفر می کنند. سپس کم کم اقدام به ثبت وقایع کوهنوردی کرد و بدین ترتیب بود که خانم الیزابت هاولی به بهترین واقعه نگار اکسیپدیشن های هیمالیا تبدیل شد.

خانم هاولی هرگز ازدواج نکرد و همینطور در طول عمرش هرگز کوهی را نیز صعود نکرد .او آنقدر با کوهنوردان مختلف در مورد جزئیات صعودهایشان مصاحبه و اطلاعات را ثبت کرد که به یک بانک اطلاعاتی برای کوه ها و مسیرهای هیمالیا تبدیل شد. بانک اطلاعاتی خانم هاولی شامل تمام اطلاعات مسیرها ، موفقیت ها ، نرخ مرگ و میر و … می باشد که برای آنالیز در اختیار کوهنوردان و سرپرستان تیم ها قرار می گیرد.

امروزه کوهنوردان نه تنها صعودشان به قلل هیمالیا احتیاج به تایید خانم هاولی و دستیارانش دارد بلکه کوهنوردان زبده و تیم های ماجراجو برای انجام کارهای نو و خاص ، مسیرهای جدید و هرگونه ماجراجویی از خانم هاولی مشورت می گیرند.

برای مثال رینهولد مسنر در انجام برنامه های خود چند بار از خانم هاولی مشورت گرفت.

اهمیت نقش خانم هاولی در جریان اولین زن عضو باشگاه هشت هزاری ها جالب توجه و مشخص است.

خانم اوه یون سون بعنوان اولین زنی که تمام قلل هشت هزاری را صعود کرده شناخته شد. او زمانیکه به قله آناپورنا صعود کرد تلویزیون کره برای وی جشن گرفت . ماجرای صعود خانم سون به آناپورنا و دنبال آن به تمام قلل هشت هزاری در صدر اخبار تلویزیون کره قرار گرفت.

بعد از خانم سون ، ادورنه پاسابان از اسپانیا با صعود به تمامی قلل هشت هزاری خود را اولین زن عضو باشگاه هشت هزاری ها معرفی کرد و صعود اوه یون سون به قله کانگجن چونگا را زیر سوال برد . خانم هاولی بعد از مصاحبه با اوه یون سون سرانجام ادعای صعود او را به قله کانجن چونگا رد و ادورنه پاسابان را بعنوان اولین زنی که به تمامی کوه های هشت هزاری صعود موفقیت انجام داده ، معرفی کرد. بعد ها خانم سون اعتراف کرد که بعلت شرایط بد آب و هوایی چند متر پایین تر از قله اصلی کانجن چونگا مجبور به بازگشت شده.

خانم هاولی افسر اجرایی نهادیست که سر ادموند هیلاری برای بهبود وضعیت بهداشتی ، اموزشی و فرهنکی کودکان نپالی در اطراف کوه اورست بنیان نهاد. خانم هاولی به شدت مورد احترام جامعه کوهنوردی می باشد . در سال ۱۹۹۴ کلوپ آلپاین آمریکا جایزه یک عمر فعالیت ادبی را جهت کوه نویسی و واقعه نگاری بسیار دقیق وی به او اهدا کرد.

هم چنین به پاس بزرگداشت خانم هاولی یک قله به ارتفاع ۶۱۸۲ متر در نپال و در محدوده کوه دائولاگری به نام او نامگذاری شد. یخ نورد فرانسوی فرانسیس دارنیلانو در سال ۲۰۰۸ به صورت سولو و انفرادی به “قله هاولی” صعود کرد.

خانم هاولی با وجود سن زیاد هنوز هم شخصا اقدام به مصاحبه با کوهنوردان می کند و به گروه های ماجراجو و کوهنوردان خاص جهت انجام فعالیت های نو و شاخص مشاوره می دهد.
⁠⁣
مطلب زیر بعد از مرگ خانم هاولی در ژانویه ۲۰۱۸ اضافه شد:
⁠⁣⁣الیزابت هاولی بزرگ بانوی دنیای کوهنوردی در سن ۹۴ سالگی در نپال از دنیا رفت. خانم هاولی در حدود نیم قرن به نوشتن وقایع روز کوهنوردی و بررسی صحت و سقم صعود کوهنوردان به قلل مرتفع دنیا پرداخت. او به طرز باورنکردنی مورد احترام جامعه کوهنوردی بود. خانم هاولی در طول عمرش هرگز از کوهی بالا نرفت اما تمام کوهنوردان بزرگ دوران را به تحسین وا داشت. از صعودهای بزرگ ابتدایی در اورست تا صعودهای تکرار نشدنی دهه هفتاد میلادی. از صعود بدون اکسیژن مسنر و هابلر به اورست تا صعود تمام انفرادی مسنر به بام دنیا.
دهه هشتاد میلادی و ورود مردان یخی به هیمالیا، این لهستانی های سرسخت و کوه هایی که یکی پس از دیگری در زمستان صعود شدند. از جمله تاریخی “اکنون ما اینجا هستیم” توسط ویلیچکی در فصل زمستان از روی بلندترین نقطه زمین تا صعود یرزی کوکوچکا و آرتور هاجزر به کوه بسیار دشوار آناپورنا در جهنمی سرد.
از فرود باورنکردنی برادران مسنر از رخ روپال در نانگاپاربات تا صعود تکرار نشدنی کوکوچکا و پیتروفسکی از مسیر لهستانی ها در k2. از فاجعه ۱۹۹۶ در اورست تا فاجعه ۲۰۰۸ در k2. از اولین زن فاتح تمامی چهارده قله هشت هزاری تا دومین زن فاتح این قلل. از عظیم قیچی ساز تا پروانه کاظمی…
الیزابت هاولی از کوه ها میگفت و از کوه ها می نوشت.
خانم هاولی یک عاشق واقعی بود، عشق اول و آخر برای این بانوی آمریکایی که هرگز ازدواج نکرد کوهستان بود. او به کوهستان عشق می ورزید و اکنون بعد از مرگش نامی به بزرگی همان کوه ها برایش باقیمانده است. نام او تا ابد در تاریخ کوهنوردی جاودان خواهد ماند و همواره از او به نیکی یاد خواهد شد.
[الیزابت هاولی ۱۹۲۳-۲۰۱۸]

800px-Miss_Hawley

الیزابت هاولی ؛ عکس از خانم پروانه کاظمی

برداشت از:

http://www.himalayandatabase.com/hawleybio.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Hawley

http://heshmatmanesh.persianblog.ir/post/107/

 

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است
یرزی کوکوچکا ، افسانه ای تکرار نشدنی

یرزی کوکوچکا ؛ نابغه ای تکرار نشدنی

نویسنده: مسعود فرح بخش

در ۲۴ مارس سال ۱۹۴۸ در شهر کاتویک در خانواده ی فقیر لهستانی پسری به دنیا آمد که بعدها فصل نوینی در تاریخ کوهنوردی گشود.

“یرزی کوکوچکا” که دوستانش او را یورک(yorek) صدا می کردند بدون شک بهترین کوهنورد تمام تاریخ می باشد. زمانی که او پا به سرزمین ناشناخته ها در هیمالیا و قراقروم گذاشت کوه ها یکی پس از دیگری برای او سر تعظیم فرود آوردند.

کوکوچکا به قدری قدرتمند و نابغه بود که هر کوهی را اراده می کرد از آن بالا می رفت. او نه تنها به صعود از مسیرهای نرمال اعتقادی نداشت بلکه به صعود در فصل عادی نیز اعتقاد نداشت . همه ای اینها از کوکوچکا افسانه ای رقم زد ، افسانه ای که هنوز بعد از سال ها کسی به نزدیکی افتخارات او هم نرسیده است.

بسیاری از کارهایی که او انجام داده برای اولین بار و آخرین بار بوده و قبل و بعد از او هیچ کوهنورد دیگری به فکر انجام آنها هم نرفت.

در ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۷ او بعد از رینهولد مسنر دومین شخصی شد که همه قلل هشت هزاری را صعود کرد. همچنین کوکوچکا اولین کوهنوردی می باشد که ۴ قله هشت هزار متری را در زمستان صعود کرده است. برخی صعود های او در هشت هزاری ها برای همیشه تاریخ ساز شدند. صعود او به K2 از مسیر جدید که به مسیر لهستانی ها معروف شد هرگز در تاریخ کوهنوردی تکرار نشد و این تنها یکی از کارهای شاخص او بود.

او به جز اورست تمامی قله ها را بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود کرد.

کوکوچکا در لهستان به سختی کار می کرد و تامین هزینه و مخارج صعودهایش بسیار مشکل داشت. او از اینکه مجبور بود سخت کار کند اما رینهولد مسنر بدون هیچ دغدغه مالی مشغول تمریناتش بود و به فتوحاتش ادامه می داد؛ ناراحت بود.

یکی دیگر از کارهای کوکوچکا که او را از سایر کوهنوردان متمایز می کند صعود او به هر ۱۴ قله هشت هزاری در زمان باور نکردنی ۷ سال و ۱۱ ماه و ۱۴ روز است.

همینطور کوکوچکا تنها کوهنوردی در دنیا می باشد که توانسه دو قله ی هشت هزاری را در یک فصل و در یک زمستان صعود کند.

حاصل تلاش های کوکوچکا در هیمالیا و قراقروم گشایش ۱۰ مسیر جدید و ۴ صعود زمستانی می باشد.

کارنامه پر افتخار کوکوچکا در هشت هزاری ها:

۱۹۷۹ – لوتسه – مسیر نرمال

۱۹۸۰ – اورست – مسیر جدید

۱۹۸۱ – ماکالو – مسیر جدید ، شیوه آلپی ، سولو و انفرادی

۱۹۸۲ – برودپیک – مسیر نرمال – شیوه آلپی

۱۹۸۳ – گاشربروم ۲ – مسیر جدید – شیوه آلپی

۱۹۸۳ – گاشربروم ۱ – مسیر جدید – شیوه آلپی

۱۹۸۴ – برودپیک – مسیر جدید – تراورس قله شمالی ، مرکزی و قله اصلی – شیوه آلپی

۱۹۸۵ – داهولاگری – مسیر نرمال – صعود زمستانی

۱۹۸۵ – چوآیو – مسیر جدید – صعود زمستانی

۱۹۸۵ – نانگاپاربات – مسیرجدید

۱۹۸۶ – کانچن جونگا – مسیر نرمال – صعود زمستانی

۱۹۸۶ – k2  – مسیر جدید

۱۹۸۶ – ماناسلو – مسیر جدید – شیوه آلپی

۱۹۸۷ – آناپورنا – مسیر نرمال – صعود زمستانی

۱۹۸۷ – شیشاپانگما – مسیر جدید – شیوه آلپی – فرود با اسکی

۱۹۸۸ – آناپورنا – مسیر جدید – شیوه آلپی

c6df93ebbe71ab2ede3a2370be9b3956

c04e20b6a0a5d11c9d4fd974a03c032e

776154

کوه لوتسه تنها کوهی بود که کوکوچکا از مسیر نرمال در فصلی غیر زمستان صعود کرد. بنابراین او تصمیم که شاهکار خودش را کامل کند. در سال ۱۹۸۹ بار دیگر به هیمالیا برگشت و این بار دیواره مخوف جنوبی لوتسه را هدف گرفت.

او در کاتماندو طناب انفرادی ۶ میلیمتر دست دومی را از تیم های کوهنوردی که آنجا بودند خریداری کرد. در ارتفاع ۸۲۰۰ متری دیواره جنوبی لوتسه در طول آخر مسیری که در آن روز قصد صعود داشت ، چند متر آخر را با همان طناب انفرادی صعود کرد و ناگهان طناب مستعمل پاره شد.

کوکوچکا چندین متر سقوط کرد و دنیا یکی از بهترین کوهنوردانش را برای همیشه از دست داد تا داستان های او و فتوحاتش مانند افسانه های قدیمی نسل به نسل بین کوهنوردان رد و بدل شود.

 داستان یکی از بهترین کوهنوردان تمام دوران در کوهی که از آن شروع کرده بود ، به پایان رسید.

دیواره جنوبی لوتسه بعد از آن هرگز صعود نشد و شاید هیچ وقت دیگر هم صعود نشود.

800px-Memorial_-_Rafal_Cholda,_Czeslaw_Jakiel_and_Jerzy_Kukuczka

یادبود یرزی کوکوچکا در کمپ اصلی اورست با دورنمایی از کوه لوتسه

جمله ی معروفی از رینهولد مسنر در مورد کوکوچکا وجود دارد:

“درسته که من اولین هستم اما بدون شک تو بهترینی”

شاید در واقعیت مسنر چنین جمله را به کار نبرده باشد اما حتی اگر چنین هم باشد ، بی شک کوکوچکا افسانه ایست تکرار نشدنی و کوهنوردیست بزرگ

استفاده از مطلب فوق فقط با ذکر نام وبسایت “بام ایران ، ۵۶۱۰ متر” مجاز است